Sona Yaklaşırken

Suskunluğum adeta bir yakarış Tanrı’ya

İçimden ne geçiyorsa…

Hükmeden, yoktan var eden

Sessizliğim izdüşümü adeta

Sığındığım mahremiyetimin.

Yoldan çıkmamak adına

Ezelden beri süregelen

Tüm o yoksunluklar

Yetinmek ve olabildiğince kanaatkâr.

Neye yetebildi ki şu aciz kulun

Şükürsüz tüm o yalanların

Menzilinde, hedefinde

Uzağında belki de çok yakınında.

Rağbet gören aç egoların

Tadı kaçmadan yaşamak

Elden geldiğince

Çoğu zaman münzevi

Tüm o göreceli hayatların nezdinde.

Zamanın türevi her yeni gün

Sona yaklaşırken günbegün

İnkârı mümkün mü ki şu ahir ömrün

Zaman zaman yoldaşım olsa da biteviye hüzün.