Kana Bandım Hüznü

Yabana mı atmalı üzünçleri

Pelesenk olmuş bir kez

Şu ahenksiz rehavetime.

Yok mu saymalı korkuları

Uzak tutan yankısından

Hanidir yok bildiğim

Görmezden gelindiğim zaman zaman…

Kıvrılıp yatmışım köşemde

Garip bir kul sadece

Çoğunun nezdinde.

İlişti bir kez sol yanıma

Çöreklendi sessizce.

Kana bandım hüznü

Avuç avuç boşaldı gözyaşı.

Nirengi noktası imiş de ömrün

Sırra kadem basmış

Nice sıfatı döngünün.

Depreşti o kıdemli melankoli yeniden

Bir bir astım heceleri

Gönlümün bam teline.

Göremezsin duyamazsın hanidir

Bilsen keşke;

Şu çizgileri nasıl da derin

Saklayamadığım yüzümün.

Bu kadar mı yakışır insana

O hicap edilesi hüzün.

Namzet yeni güne umut her daim

Yine de kader hep fısıldamadı mı kulağıma;

Elinden geliyorsa, unut.

Sureti belirsiz onca üzünç

Kayan şu yıldızın kuyruğunda

Nasıl da seyreldi onca ışık.

Perçemler düştü yüzüme kırpık kırpık.

Ne bütün ne de kırık

Şu garip düzen

Hibe etmişim miladımı tümden.