Sükutu Mesken Eylemiş İken

Sonun belirsizliği mi hayatı ürkünç kılan

Yoksa hepten yitirdiğim yetilerim mi…

Bir ağıt belki de sökün eden

Gecenin bir vakti;

Hanidir demlendiğim acılar

Demlerken yarınları

Öylesine bir başıma

Sükûtu mesken eylemiş iken.

Yordanası tek bir imge dahi

Kalmadı geride

Hükümlerin hükümsüzlüğü belki de

Yürek burkan.

Sil baştan her yeni gün

Hadi söyle daha dolmadı mı vadem,

Demek kadar acı

Teneffüs ettiğim ne çok duygu

Yalıttığım bir yürek

Uzaktan seni öylece seyrederken.

Kimler kimler gülmekte ardımdan

Hatta ne çok gerçek

Yüzüme çarpan ne çok tokat

Gün yüzüne çıkarken mahremiyet

Sorup sorgulanmak değil mi

Reva görülen,

Adını koymuşlar üstelik:

Bak, budur hakkaniyet…

İklimlerin ıssızlığı yürek burkan

Bir başına ve bir köşede

Peyder pey soyutlarken

Elde kalan tek öngörü

Adı koca bir ihanet.

İnkâr edemem sakıncaları

Bir bir ipe dizdiğim sayısız yılgı,

El yordamı ilerlerken

Düşmek nasıl da olası

Kolaysa başla yeniden

Keşke el versen de 

Devam etsem kaldığım yerden.

Şartlarken mizacını

Kırılgan fazlasıyla,

Sükût ederken aralıksız

Yakan en derinden.

Mümkün olsaydı keşke haykırmak

Ne varsa içimden geçen

Kaybedeceğimi bile bile

Susmak olsa da payıma düşen.