Kıymığı Batarken Yüreğe...

İstimlâk edilmiş ruhların aynası şu şehir,

Gece karanlığa gebe

İnadına çıkmış yıldızlar gece avına.

Yeknesak üzünçlerim

Kapı duvar oysa mutluluk

Miracım kim bilir ne zaman…

Sür git hayallerim

Tapınağım gök kubbe

Arşı alaya uzanmış

Umut bellediklerim,

Nice sanrı gizli nice hecede…

Nice duyum ötesi

Bellek bildiğim yalıtılmışlığım

Birkaç düşüngeç alt tarafı.

Sayısız gel-git

Şerefe, ay dede…

Kıymığı batarken yüreğe

Hürmeten kadim sessizliğime.

Sayısız imge saklı,

Takılı ruhumun kancalarına.

Ruh dediğim silik bir gölge aslında

Ötelenmiş o bedbin

Yüzgeci fıtratımın

Belki de varla yok arası.

Eksiltili olsa bile

Ezelden beri zimmetliyim evrene.