Kıdemli Bir Yalnızlık Benimki...

Kırıkların kırma yalnızlıklarında kırk ikindi yağmurları öncesi

Tezat yüklü iklimlerin ikilem yığılı izdüşümlerinde

Saklı olsa da o hengâme yüklü yetisizliklerim

Kırık bir zincirin kopuk halkasında gizli

Teferruat yüklü ömür bilgesi zaman sarnıcı

Sarkacı kopuk sağdıç bir düşün tekil imgesinde

Saklı iken gecenin gizemi gıyabında yeşeren ümitlerin

Sıdkı sıyrılmış kelam yüklü kalbi esareti

Adım saklı olsa da kopuk dizelerin

Yarım cümlelerinde sarkıttığım saptığım saptırıldığım

Kıblesi mihenk taşı iken içimdeki özlemin.

Kıdemli bir yalnızlık benimki yüklü hayli

Kayıp en az benim kadar sadık kılsam da benliği

Tek söz düşmez haddime patavatsız dünyanın

Yanık tecellisinde saklısın yine

En az gizil tanıklığında evrenin

Paye vermediğim aşkın yanık kokusu

Kül bildiğim gönül iken yâd ettiğim ıslak gözlerim

Mevla’ya dayamışım bir kez varlığımı

Yok bildiğin gözden ırak bir gönül yarası

Gönül demlense de vakitli vakitsiz.

Heceler ağlamaklı sefilim berhudar ol sevgili

Kolaysa at elini omzuma bilirim ki uzağımdasın

En az sefil, yorgun düşlerim kadar

Yobaz kılındığım ödemekse kefareti hazırım sevgili

Kolaysa dön geri.

Bilirim sanır mısın ki görmezden gelirim

Safi katıksız o yalıtılmış heyhat aşk

Sen nelere kadirsin ölüm öncesi.

Dımdızlak kaldım o günü milat bilip de

Yaklaşırken kimsesizliğe sorun değil

Demek düşse de payıma alamam kendimi elemden

Nasıl nasıl derinde o özlem nasıl pejmürde

Densiz kılındığım o yalnızlık

Gölgelerin dibinde savurduğum yaşları

Görmezden gelse de kader nimete hep şükrettim

Gök dolu iken yitip gidenlerle.