Makamsız Şarkılarda Kayboldum

Makamsız şarkılarda kayboldum

Şeceremi çentiklerken kara şeytan.

Yoğruldum demli öfkesinde yalnızlığın:

Çözüldüm, karıştım ve dolaştım.

İstikbali olmayan dünlerde boğuldum:

Esaretinde aşkın ve tınısı nasıl nasıl derin.

Hicap yüklü coğrafyalarda,

Kargacık burgacık adamlar çömeldi başucuma:

Seyreldim biteviye günden gece.

İstimlâk ettiler ruhumu,

Donattılar efkârımı ve bitimsiz tereddütleri

Hak gördüler ve neden sonra çok sonra

Uyandım öbek öbek ölülerin göbeğinde.

Kırıktı zaman, soy kırıma uğramış insan ırkı,

Dondum kaldım çölün ortasında

Karlar yağdı temmuz sıcağında

Karanlığa hibeli ruhum tutuklandı ansızın

Kıdemli yalnızlığımı tam sindirmiştim ki

Kör oldu gözlerim aykırı vücutların yobazlığında

Sırra kadem bastı Tanrı:

Son bildiğim bir yok oluştu,

Öylece kala kaldığım altı üstü bir izbe.

Kütük yüklü bağnazlıkların gölgesinde

Belki de aşkın yüzü suyu hürmetine,

Sustum ve konuştum;

Öldüm ve defalarca can buldum.

Zimmetliydi evren, tedirgindi insan.

Çöreklendi haşmetli gölgeler bağrıma

Yine de taş bastım bağrıma

Bağırmaksa düşen payıma,

Kan kustum kızılcık şurubu içtimse de

Yol vermediler pervasızca,

Tutuklu kaldığım hangi pervasızın kalbiydi de

Soldum günden güne.

Ey aşk, demek beyhude be yalnızlık,

Sorsan keşke nedir bu sitem bu öfke.

Boş ver sen beni,

Elbet bakarım zamanla başımın çaresine.