SAFÝNAZ ABLA - r o m a n

Göðsümde dirgenlerle taburcu edilmiþtim. Bunlarla göðüs boþluðumdaki iltihaplar dýþarý çýkýyordu ve iðrenç bir kokularý olduðundan, onlarýn temizlenmesi problemli oluyordu. Pansumanlarým, beslenmem dâhil tüm problemlerimi Safinaz abla hallediyordu…

Safinaz abladan böylesine yüksek deðerli bir destek görmek, çok yüksek bir moral aþýlýyordu. O þartlarda çok kýsa bir süre içersinde inanýlmaz biçimde toparlandým ve tam yetmiþ iki kilograma çýktým.

Onun yaný baþýmda uyumasý, baþlarda masum temaslarýn huzuru ve kuþkanatlarýnýn sýcaklýðýndan ibaretti. Ne var ki onun o sýcaklýðý, iyileþme sürecimin bitip de gücüme kuvvetime kavuþtuðum dönemde erkekliðimi uyaran bir etken olmaya baþlamýþtý. Evet, ben bir erkektim ve o da, o zamana kadar fark edemediðim kadar güzel bir kadýndý.

Gecenin geç saatlerine kadar uyuyamamýþtým. Uyuyor gibi davranarak dudaklarýmý boynuna sokuþturdum ve tenini koklaya koklaya ufacýk öpücüklerle temas ettim. Mest oldu. Yüzünü yüzüme döndü, vücudunu benimkine iyice yapýþtýrarak, boynuma dolandý. Dudaklarý dudaklarýma deðiyordu. Uyandýðýný sanarak çekindimse de baktým ki, derin bir uykudaydý. Ya da çok iyi bir uyuyor rolü oynuyordu. Az bekledikten sonra dudaklarýný dudaklarýmýn arasýna aldým, öylece tuttum. Epeyi bir süre öyle kaldýktan sonra tutamadý kendini, dudaklarýmý semirerek öpmeye baþladý. Kýrk yýldýr öpüþmemiþ dudaklar hasret gideriyordu. Hiç bir þey konuþmadýk, tek kelime bile; sadece seviþtik.

Sabah olup da yataktan çýktýðýmýzda kýrk yýllýk evliymiþ gibi davranmaya baþlayarak, hiçbir þekilde birbirimizi sorgulamadýk.

. O, benim canýmdan daha çok sevdiðim kadýnýmdý artýk. Tanýdýðým en güzel kadýndý Safinaz ablam.

Beni birkaç kez uyararak "abla" demeyi býrakmamý istedi benden. Aramýzda ki deðiþen iliþkiye raðmen hala Safinaz abla diye hitap etmek hoþuma gidiyordu.

"Tanýdýðým en güzel kadýn sensin, Safinaz abla."

 "Gerçekten mi?"

"Gerçekten…"

"Birbirimize, birbirimizden baþka yakýn duran bir insan kalmadýðýndan öyle geliyor olmalý sana. Sen de benim için dünyanýn en yakýþýklý erkeðisin."

"Sahi mi?"

"Sahi…"

Evet, ikimizin de birbirimizden baþka kimsemiz yoktu; artýk biz bir birimize aittik. 

"Birbirimizi hiç býrakmayalým emi Safinaz abla?"

"Eh… Sen býrakmazsan ben seni hiç býrakmam"

"Asýl sen býrakmazsan ben seni hiç býrakmam…"

"Ben býrakacaðým ama…" Hayal kýrýklýðýyla bakakaldýðýmý görünce güldü. "Bozulmadan önce, neyi, diye bir sor bakalým."

"Neyi býrakacaksýn?"

"Bu þambaba iþini... Bankada vadeli hesaplarým var."

"Biliyorum."

"Biliyor musun? Nereden biliyorsun ulan bunu?"

"Sen kendin anlatmýþtýn bize ilk kez oturmaða geldiðinde. On iki ayýn her birine ait bir vadeli hesabýn varmýþ. Her birinin vadesi tamamlandýðýnda iþleyen faizleri bir emekli maaþý gibi olacakmýþ senin için."

"Tamam! Aynen öyle. Artýk, onlarla geçineceðim."

"Çok sevindim buna; daha fazla vakit geçirebileceðiz birbirimizle hem…"

"Gezelim, tozalým, anasýný satayým."

"Valla öyle…"

O yaz mevsimi bütün Ege sahillerini adeta adým adým dolaþarak geçirdik. Eve döndüðümüzde Aralýk ayý gelmiþti. Onun askýlý, dekolte bir miniyle ve bir genç kýz canlýlýðýyla döndüðünü görenlerin geçirdikleri þaþkýnlýklara bol bol güldük.

Bir ekmek almak için mahalle bakkalýna dahi elele tutuþarak gidip geliyorduk. Canýmýz ne isterse onu yaþamaktaydýk. Sinema, tiyatro konser… Benim fanatiði olduðum Pink Floyd Ýstanbul"a konser için gelecekti. Ýstanbul"a, konsere gitmeyi kararlaþtýrdýðýmýzda konsere bilet bulma derdine düþtük. Günlerce uðraþtýktan sonra sponsor firmalardan biri aracýlýðýyla iki bilet bulabildik. Biletler elimize geçtiði gün keyfimiz zirve yapmýþtý.

Öyle mutluyduk ki, kalleþ kadýn, konser için Ýstanbul"a gitmemize tam üç gün kala, bir gece, beni terk edip gitti.

Safinaz ablam, gece uykudayken kalp krizi geçirerek ansýzýn ölüvermiþti.

Onun, ertesi sabah yaný baþýmda ölmüþ olduðunu fark ettiðimde, ben de öldüm. Hem de milyon kere… O ölmemeliydi. Ölmüþ olmasý, inanýlacak gibi deðildi. Cenaze töreninde çok aðladým. Çok aðladým demek az olur, haykýra haykýra çýðlýklar atarak aðladým demeliyim…

Cenaze töreninden sonra bir adam sokuldu yanýma; bana, "Ergin Yavuz sen misin?" diye sordu.

"Evet," dedim.

Cebinden çýkartýp kartvizitini verdi. "Ben, rahmetli Safinaz hanýmýn avukatýyým. Sizinle görüþmemiz gerekiyor,  büroma bir uðrayýn!" 

Ben, duyduklarýmdan ne anlam çýkartmam gerektiðini anlamaya çalýþýrken o çekip gitmiþti bile.

*

"? Nasýl unutacaðým o gözlerini, içimdeki mavi hüzünlerle ey sevgili? "
"Yaþlý adam, neden geldin? Gelmeni istemedim ki ben!”
“Zamanlar paylaþýlmalýdýr. Sen, senin payýna düþeni iyi veya kötü, yaþadýn. Þimdi, yaþamak sýrasý bende…”
"Safinaz abla yokken yaþamak niye? Öl sen de!"
"Hayýr! Her insanýn bir Safinaz Ablaya, ya da Safi Abiye gereksinimi var...Týpký çipiþ gözlümün dediði gibi, kötülüðü alt etmek için sevgiyi ve dostluðu yaþatmalýyýz."


S O N 

"S A F Ý N A Z A B L A"
R O M A N