Belki Ondandı

Kuşatılmışım çepeçevre.

Önüm ölüm.

Ardımda,

hedefine varamamış hayallerim var.

Çaresiz hastalıklardayım.

İntihar edecekti ruhum,

bedenimi darağacına sürükleyerek.

Gönül kapımı kırdın, açtın.

Boynumu ipten alanın

kim olduğuna baktığımda

ellerini gördüm.

Teslim aldın kayıtsız ve şartsız.

İstesem, ölürdüm ya, yaşamamı istedin.

Nedenini merak ettim.

Sükût ettin, anlamlıydı sükûtun.

Şefkatin annem gibiydi,

bir karıncayı incitemez.

Belki ondandı…

Pompeii’nin lavları altında

kireç rengi bedenimin acıları saklıydı

Acılar buldurur umutları;

İnan ki, yana yana öğrendim kalmayı.

Her sabah “günaydın!” dediğim bir yaşam var.

Bıktı, biliyorum,

Terk edip gidemiyor bir türlü…

Değil mi ki, onsuz yokum,

O da bensiz yok…

Son günün gelip çatması için özel bir gayret göstermem gereksiz

Güneş her gün doğmaz ki…

Belki ondan dolayı, yani,

Yüreğin sessiz kaldığı o gün gelmeden önce mutlaka söylemeliyim:

Kalbimin tüm haykırışıyla:

“SENİ SEVİYORUM!”