Gel

şimdi güneş vakti

güneş aydınlatsın yüzünü

senin yüzün

gecelere basılmış

ayak izlerin gibi karanlık değil

korkmadan

utanmadan,

aldanmışlıkları

ve aldatılmışlıkları

karanlığın görünmezliğinde unutarak,

sabahlar güneş ışınlarıyla yıkanırken gel…

bendeki günlerinin ederini ödeyebilirim sana,

tanımıyorsun henüz beni,

senin için üşengeçsiz hazırladığım cenneti...

aldatsan da,

yüzüme bakamadan

her sabah aynı masalı anlatsan da,

inanırım anlattığın masallara,

yüreğim hiç sızlamaz

— ki, alıştım artık buna,

geceler bana bir şey demez,

ben, seni sevmek için

güneş’in doğmasını beklerim…

dönersen şayet,

güneşten sonra

gitmene bile razı olurum... 

platonik aşklar da yaşanır gelirsen,

yokluk çektirme bu bollukta;

zamanın derinliklerinde gizlenmiş ilk aşkım ol da gel...

 mübalağa değil doğru söylüyorum

güneş’ten koptuğunda dünya

yazılmış kader gibi

soyuttan somuta

yaşandı trilyonlarcası

sevdiklerine kavuştu

sen de

göçmen kuşların kanat çırpma yasalarına uyarak gel…

 dudaklarından yabancı izleri silmeden,

mor dudaklarını uzatarak,

ölümün soğukluğundan da beter,

gecedeki isterik ihanetlerinle

bir sabah gibi çırılçıplak çıka gel,

 kaderime razı etmek için

bir kâhin gibi söyleminle gel,

 istersen bin yıl önce yazılmış bir şiir gibi

unutulmak için gel,

 yoksa vallahi özlerim seni…