Ölmeye Razıyım Her Şiirde

Demli kırçalını teğet geçtim günün,

Olmadı rahmet bildim o ölgün gülü.

Kayıp eşkâlim iken tedirginlik,

Ödemekle yükümlü olduğum o kefareti sığ bildim.

Gönlü yâd eden bir hüznün kerametine sığındım

Yerli yersiz.

Sinsice yalayıp yutarken bilinmezlik,

Pervasızca saf tuttum.

Saklı iken ismin o tedirgin lehçede,

Adını anmayacağıma kerelerce

Yemin etsem de.

Hani olur da rast gelirim kayıp devrana;

Devran da devran hani,

Zaman tükenmeden ve çoğalttığım

Beynamaz bir rötuş ile

Şekillenen izleğin garbında

Ve sığıntı bir acı iken ıssızlık,

Çalakalem donatırım yüreği

Bilinmez bir rotaya tekabül ederken

Gönülsüz suretlerin ışıldağı kadar

Keyfe kader içimde dinmek bilmez iken özlem.

Devingen ruhun tesellisi sakil üç beş hece;

Saf, kırık ve yalın hayli sönük yine de

Rahmeti imge bilen bir şiirin tek donatısı,

Kifayetsizliğimi okşarken annemin sıcak kucağı.

Görmez misin o sığındığım surede saklıyım:

Tüm muafiyetim ve kırgın benliğim,

Hayli yorgun…

Bilip bilmeden yitip gitmek olsa da

Nihai yönergesi hikmet bildiğim hüznün,

Alabildiğine boyarken üstümü başımı,

Hüzünle, telaşla yordarken

Teselli bildiğim o boş, beyaz sayfa.

Beyhude, sırnaşık bir aşka delalet,

Çıfıt çarşısı kadar derbeder bir gölgeden ibaret

Tüm yaşam, inadına seyrinde

İbret-i âlem.

Varsın dökülsün ölgün çiçekler günbegün,

Kıyama durduğum taarruzunda ebediyetin,

Can bulmaksa tek tesellim,

Ölmeye razıyım her şiirde.