Hayat Şarkısı

Hiçliğin mertebesinde vakur bir gölgenin

Tasavvuru kadar nedensiz bir serzeniş iken rast geldiğim;

Bir tümcenin nazarında sefil bir heceyim sadece:

Seslenirken ötelerden tanımsız bir ses meylettiğim

Ve haykıran ismimi tek bir hecede.

Gülümsemelerden ibaret olmalı

Bastıran onca hezeyanı tek kalemde silen

Ve en asil yörünge iken kaybolduğum.

Dinen bir rehavete tekabül eden gözyaşlarım:

Belli ki rahmet ve şükür yüklü tek meziyet

Yine insanlığın çağrısı:

Acıların yüzü suyu hürmetine

Tek selamı yüreğe hapseden

Ve isli bir günü bile tevekkül bilip,

Gönülsüz bir aşk kadar yükü yüreğin iken

En asil hutbe.

Şakıyan bülbülün en nazenin tınısı şu hayat şarkısı,

Sefilliğin bile aşka bulaştığı bir rötuş

Ve çalakalem yaşadığım döngünün haznesinde

Yığılı ne çok izlek:

Bir kelamda hayat bulan

Ve anlık bir isyanda günaha boyanan.

Kayıp ve dingin mademki çalıntı bir hayat,

Özlemin yankısı ile yürekten can bulan.

Gönül gözümün rağbet ettiği nasıl bir tevafuk ise

Resmettiği Yaratanın

Ve içinden çıkmadığım kuyunun sarnıcında

Asılı bir yürek kadar asil bir zerreden ibaret

Şu gönül teknesi.

Zıvanadan çıkmış bir kez şu rahvan ve yoksun imgeler,

Rast geldiğim bu aşk mı yoksa

Dünü yâd eden?