Sözcükler Zehir Zemberek…

Duvarlarım inlemekte acı içinde

Bırakıp gittin ya beni, isyanım sana

Acılarım dinmemekte isyan içinde

Gidip dönmedin ya, hasretim sana…

Bir efsaneye eşdeğer bu aşk hikayem,

Kayıp ellerin yolunda kaçmaktı gayem,

Saplanmasaydın karanlığıma, bir tanem,

Cılk düşleri çıkartmasaydın ortalığa…

Gidişini kanıksamaya başlamışken,

Hafızamın fısıltı böceklerini zorlamayacaktın hatırlamaya

Karanlığımı ışıldatmayacaktın fersiz fenerlerinle

Hayalini göstermeyecektin fersiz gözlerime…

Ah, kadınım, ah!

Şiirlerimin her mısraı senden bahsetmekte

Tüm sözcükler 'sen' kokuyor

Harflerimin tekmili birden dokunsan ağlayacak,

Kutlama öpücükleri kondur yanaklarına…

Yalanlara gömdün gene umutlarımı

İhanetlerle defnettin gene ruhumu

Gördün mü bana yaptığını şimdi?

Ömrümden zayi ettiğim her anım hesap sormakta

Hıçkırıklarımın ıslaklığında yanaklarıma tutunamıyorum.

Bırakmalıydın bu aşka dair umutlarımı karanlıklarda...

Hoyratça sömür sana sunduğum her sevişmeyi,

Dudaklarının rujunda yala isterik iniltilerini,

Nefesime KOAH'ın kalleşliğini musallat et

Her çırpınışıma

beni her öldürüşünün sadizmini ekle

Ve çık git,

karanlığımı ışıksız bırak görünmezliğime…

Ruhum soğusun acılara tek başına.

Yokluğunda yok olmaya amade olduğum,

Şimdi bıraktın ya ellerimi ellerinden,

Yüreğimi ısıran yılanlardan bile soğuksun

Artık incitmekte şiirlerimin çaresizliği,

Sözcükler zehir zemberek…