Harflerin Gölgeli Yalnızlığı

Doğurgan bülbüller…

İffetli alabildiğine, vakur hatta cesur.

Reçinesi kayıp kozam;

Hezeyanı belli ki kalbin en titrek ritmi.

Asılı sarnıcın kifayetsizliği;

Tümden gelen varsıl bir rivayet;

Hayli demli bir yangından sızan ateş parçası;

Günü birlik aşklara mademki yüklenmiş serzeniş…

Kıdemli bir yürekten akan en defolu kinaye:

Hadi, hadi demek olsa keşke tek maharet;

Gömülü atlas yalnızlığın dirilinde hikmeti muaf

Tutmuşum madem

Ve mademki çözülmüş dilim;

Tut ve yakala ölümün kıvamı yitik dibini.

Neden demek olmasa da ihanet

Sezilerimin dibinde rüku eden en sakil mülkiyet:

Yine kalbin ritmi ve yine…

Devamı bil ki asılı kaderde:

Yoksa yoksa dercesine,

Yüklü ve saklı kilinde pas tutan mahrem.

Ne ki aşk?

Ne ki nefret,

Deme sakın ey münafık gölge:

Yitiminde bilfiil gömüldüğüm en derin lahit:

Kırsalı, devinimi nerde saklı ise,

Tutma kendini ve boca et tüm kinayeyi!

Asla, asla demesem de,

Hem kim bilebilir gönlün hezeyanını?

Sızan, sezen;

Dibe vuran en akil reçete,

Ellerimde o kor lehçe,

Ya, yürekte saklı o dirayeti gölgelerken beşer…

Asılsız bir kuramda yığılı en münferit tecelli,

Sakıncalarını alabildiğine görmezden geldiğim:

Susmalı belli ki hem onca konuştuğum yetmedi mi?

Son, sen, san, sin:

Harflerin gölgeli yalnızlığına mütemadiyen yenik düştüğüm.

Sünepe yargılar nasıl ki istifli bağrımda,

Hem bu oyuna en başından yenik başlamadım mı?

Kirli ruhlarda olsa keşke vicdanın buharı,

Demli rotamın kayıp ibresi:

Puslu gökyüzü,

Ellerimde Arap saçı kaybolmuşluğum,

Yıkasam da bulaşan,

Yıkılsam da dirilmeyi maharet bilen:

Sondan bir evvel,

Yankısı, yengisi kılıksız bir mecra:

Sırnaşık tekel rütbemin goncası:

Gülden ibaret olsa keşke karaçalı bahçesi…