Kasım Kıvılcımları

Önce sarıldım diri şafağa:

Yorgun bir müfrezeydi uyuttuğum:

Aklı devşirmemiş bir çocuk olmayı dilerdim oysa

Yorgunluğun hükmü verilmişken bir kez.

Hoyrattım bir zamanlar:

Hayli hazin ve yeknesak bir küfrü celp etti Yaradan,

Az sonraya sığınmıştım,

İki dudak arası bir reklamda meyleden aşkı da

Damgaladı Tanrı

Ve buyur etti ölüm öncesi.

Yorgun bir tefrika

Hazan’ın haznesinde Kasım kıvılcımları,

Sol köşede bir rampa Ekim’in

Geride kalmış ölümlü düşleri.

Ben gibi batıl,

Sen gibi yorgun,

Biz gibi asılsız:

Tek bir niyazla hemhal

Müridini gölgelerin yitirmek kadar da hazin

Bir darbe yürek ki ihlal olmuş,

Akıl ki bitap düşmüş,

Ruh ki…

O, çoktan kayıp bir terennüm,

Gamzelerine yılların ektiğim bir

Dirhem sükûtu dilediğim…

Konuşluydum haylice hüzne,

İki yarımın bir etmediği bir aşka nazire eden

Gölgeleri savdım sırasından,

Saf bir âşıktım belli ki,

Adı sanı kayıp bir şehrin nöbetçisi, sis kadar

Görülmez ve muğlâk;

Ebemkuşağına teslim ettiğim yalnızlığımın rengi kadar da

Tutsak bir faniydim.

Sevi dilinin en muteber imi iken tetikleyen

Son bir rötuşla tehir ettiğim belayı

Ve saf kan hazandan damlayan Kasım ayı.

Hangi muhaberede öldüğümü bilemedim hiçbir zaman

Ve ne zaman doğduğumu söylemedi annem;

Öyle ya, kaç kez doğmuştum

Evrenin görmezden geldiği;

Kaç kez doğmamı buyurmuştu şair;

Buyur etmediğim bir sevda vardı ki

Çalınmıştı zahir.

Keşkelere yığdığım mabedim ve matemim;

Kırsalında ömrün teğet geçen her detay;

Yükümlülüğünde dünlerin tehir etmeyi

Meziyet bildiğim bir sonraki gün

Ve derken açıverdim gözlerimi

Bir Kasım sabahına:

Ümmeti kayıp şehirlerin istilasında can vermiştim oysa

Demek ki yeni bir şans vermişti Tanrı

Ve yeniden tehir ettim mutluluğu

Hiç ölmeyecekmişçesine.