Son Rötuş

Buyurgan bir rota,

Gönülsüz bir farkındalık

Ötüşüne sığmaz serçenin,

Yüreği de iflah etmez o mütereddit kaygılardan

Müteşekkil kibri çocuk bakışlarımda

Damıttığım bir isyan,

Bir israf,

Bir kıta içinde kaybolmalarına yığarken ömrü

Densiz bir tefrika yine yüzü suyuna hürmeten evrenin,

Akılsızlığımın kefareti,

Bir surede yangınların sulh ettiği,

Bir tokalaşmada adeta isyanlarını yok saydığım

Tozsuz yaprakları tarih denen cehaletin…

İnsan curcunası adeta kapışan o fevri

Yüklemlerde rehin düşmüş batıl bir özne:

Adsızlığın feveran yüklü sarkacında

Hükmen yenik düşmüş bir mecrayı da boykot eden

O ısrarcı tufanı elem yüklü bir közde,

Lehimsiz bir tümceyi buyur ederken şiire.

Eklem yerlerinde acılar bitiyor,

Mahlaslar kundakladı şiirleri:

Kilit yürekler,

Tetikte her daim mazlumun sevdası,

Gözden ırak düşler birikmekte

Takılı kaldı bir kez kalbin sayacı.

Yüz görümü bir miladın isyanı,

Kırık gök kubbede satılmış üç beş yıldız

Sanırsın ki kuru sıkı bir tebessüm

Baş aşağı sarkıttığım,

Sanrıların müridi yarım akıllı kadınların,

Kiralık bir rütbede pür neşe,

Kandırıkçı gölgelerin istihbaratı

Komşu kızı Süreyya:

Adsız bir ana babadan olma,

Şaşanın müridi isyan kökenli Neriman teyze.

Yalıtılmışlığın zinciri:

Oh ne ala;

Küpeştesinde gözlerim

Hafif şehla bir rakımda

Eremediğim sabahlar ki

Dalya dediğim onca hulasa

Kaba saba dokunuşları kök salamadığım hayatın

Son rötuşu yine:

Islak zeminlerde münevver gölgeler,

Boyutsuzluğun kerpiç duvarlarında

Ölü şairlerin vasisi kıyamet çalgıcıları yine

Eski zamanların sair eksik hikâyeleri.