Boyutsuzluğun Peşrevi...

Üşümüş akşamların feryadını yaş(z)ıyorum:

Tekil zamirlerin im bildiği

Sığ düzenekte.

Namlusundayım yüreğin,

Kenetli düş/üş/lerde bellediğim tedirginliği

Yine arbede yükümlerde.

Çoğul bir özne adeta:

Kısık, kem gözlerin

Tuttuğu yas’ın devre arası:

Nöbetini yığdığım tümcelerde,

Gafil avlandığım aslında

Benliğin tüm perişanlığı.

Bir yerlere yetişme telaşı/m ya da

Yetişmeme tüm o metazori izleklerde:

Tek yürek adeta,

İstilası sevdanın,

Fazlasıyla pervasız olsam da zaman zaman…

Göstermelik bir mutluluk

Peyda olan onca badire

Ve mevta fiiller

Tutuklu avuçlarımda.

Bir yakam yaş,

Diğer yakam yas;

İstanbul gibiyim hanidir,

İki yakasını bir araya getiremememin

Getirdiği eziklikle;

Gömerken çocuk yanımı,

Başımı yaslamaktan geri duramadığım

Yamacına...

Sonlara mı meftunum ne?

Her son’u umut bildiğim,

Her umudu yek…

Türeyen hüznüm ise asılı yeknesak bir tümcede,

Epeydir ruhani bir coşkuda,

Terk edilmişliğimi içerken

O pür-ü pak lehçede,

Konduramazken adını

Hele ki yok mu o boyutsuzluğun peşrevi…