Akıl Tutulması

Sonlar tutuklu bir günce bir matem,

Debdebeli bir çöküş aklın sınırlarında,

Tokadın vesvesesi

Yine ve yine akıl tutulması.

İstikrarlı vazgeçişler,

İmansız insan mı yandaş birbirine

Tozutan coğrafyalarda can pazarı,

Vebali bir keramet kadar da nabzın atmadığı,

Yorgunluğun katmanı yine beyhude,

Keza görmekten imtina ediyorsan

Ne bu cüret ünlemlerin sığınağı adeta

Mahremin anlık rükûsunda,

Bir eksik bir fazla…

 

Takılı kancanın ucunda son rötuşu yine Tanrı’nın,

Asılı kalmaksa gök kubbede,

Soysuzluğu vahşetin,

Mecalsizliği ölü imgelerin,

Kaynak yapmaksa aklı vicdana,

Kaybolmuşluğun suretinde mi saklısın?

 

Ellerinde hüzün birikintisi,

Çağlayan bir çocukta asılı kalmalıydı oysa terennüm:

Sıcağın katmanlarında esrikli soğuk kadar

Mabedin devingen mahiyetteki serseri yorgunluğun,

Az sonra kopacak kıyamet, demekse esefli yüreğin

Kayıp tekeri,

Bir muallim ant içmiş mateminde

Saklı tuttuğu yetimleri,

Bağdaş kurmaksa eleme en alası

Yine süklüm püklüm tembihlediğim yüreği

Mimlerken gök gürültüsü.

 

Hanidir hazan,

Ansızın sırtında kamburu aralığın,

Kasım sonrası depreşen bir yangın

Aralıksız tufanı devirdiği hangi milatsa

Bin bir mihrakta asılı ikrar,

Gönülsüz ölümlerde bağlı basiretin ahkâmı

Desek de;

Aykırılık pompalıyor insan hüviyeti,

Satılmışlığın sefasını sürerken

Böbürlenen dolambaçlı nice fail,

Gök kubbede asılı oysa hürriyet,

Mahremin ayak seslerinden uzanan boyutsuzluğuna

Cinnet geçiren emsalsiz bir ırk yine

Sefaletin Tanrısı.

 

Bir köşede hidayeti kucaklayan sefaret

Dip yangınları asılı yine nice coğrafyada

Ve süklüm püklüm duvar izleri,

Yana yakıla ağlıyor esaret:

Devingen rötuşlar

Bil mukabil cehalet:

Yansıması mı acıların?

 

Kimine zor kimine kolay,

İndinde bir matem bir rahle;

Soluksuz kalışların esefi yüklü oysa

Bir ketum darbe insanın isyanı:

Derinde çok yüzeysel,

Yüzey denen neye mi delalet:

İnkâr etme cakanı,

Teğet geçen saflığın kırık sol kolumu yoksa

Kucaklamaktan acizsen;

Kınında ahkâm yürek hepten serkeş,

Dirilen bir bukle de olsa vicdana teyelli,

Ansızın ölmeyeceğin ne malum

Söyle insanlık?

 

Pejmürde istifli rotalar,

Nasıl bir hengâme oysa kaderle tokalaşan

Debdebeli hüzünler:

En mahremde tutuklu serzeniş,

En yoksunda mevcut varlıksız terennüm:

Yine de saf tuttuğun o istikamet

Yol yakınken serbest bırak vicdanını;

Geç olmadan sar sarmala mazlumu,

Yarına da kalmaz yanında da

Ey mendebur illet

Ki tekerinde ne yoksun ne sonsuz,

Kınında biteviye görünmez sandın değil mi?

Hidayetin kucağı,

Matemin uyruğunda körebe oynayan

Rötuşunu yaparken şeytan.

 

Mücbir yangınlarda ölmeyeceğin ne malum

Yeter ki çöz zincirlerini,

Çömel en yakınına inancın,

Görmezden geleceğini de sanma

Sona adım adım ilerlerken de yüzünü dönme,

Öde borcunu hadi.