Kim Duyacak

Üşümüşlüğün coğrafyası,

Teyit edilen badirelere sığınan insandan

Geride kalan onca endamlı yalan.

Sevmelerin celbi,

Temkinli yürek,

Taammüden ölüme sebebiyet veren

Vicdan katilleri.

Emin ellerde olmalıydık oysa

Lakin tutunamadık birbirimize.

Sükûtun arzusunda hayli zaman,

Aman verdiğimiz mi yalan?

Hâşâ, Rabbim:

Affeyle bizleri,

Hutbesinde ayrılığın

Suretlerimiz kazılı gizli yalanlarımıza.

İklimleri yoluyorum serkeş bir tınıda;

Duyulmazlığımın mucidi yalnız telaşlarım

Yine düne dair yine sonraların girdap bellediği

Hüzün yakamda es geçtiğim nefret bellenen

Bellekte kaykılmış kafiyelerin de boyutsuzluğu

Bin bir heceden mütevellit aykırılıklarıma

Toz konduramazken

Ayağa kalkmış biteviye yüreğin isyanları.

Öykünmekle iştigalim:

Geçkin şiirlerin şişkin dizelerinde,

Sefa düşkünü bir matem özleminde

Hayli beylik bir tümceye esirim.

Esmeler sığmalı oysa

Sığındığım rahmetin şifresine vakıf güncemde

Serdiğim güncemin rahledeki şifası.

Sıdkı sıyrılmış aşklara ikramı belki de meleklerin,

Çatık kaşlı imgelerin de ihaneti zahir:

Hani çözüldüğüm dizelerde,

Yalıtılmışlığımın esaretinden sızan,

Yevmiyesi bu günkü ruh halimin

Yine aşkın niyazında kala kalmışlığım.

Emsallerini arıyorum ben gibilerin:

Sessiz söz öbekleri asılı kara delikte,

Niyaz bellediğim güftelere sığdırma telaşı yine

Varlığın beyit beyit asıldığı darağacından ırak

Tutsam da benliği

Kim duyacak söyle, kim duyacak?