Demedim Farz Et

Vicdan yaralarının sarmalında,

Okkalı bir yalnızlık;

Kefil olduğum düşlerime de pes doğrusu:

Yanıldığım bir kelamda

Bir de seğirttiğim hecelerin

Münafık isyanı:

Oysaki ben derbeder,

Hazan hepten aymaz yankım,

Bir de dile gelmeyenleri türetirken gün ve gün.

Sancının kucağı,

Ölüm mü nifak soktu da gittin uzağıma,

Sencileyin bir gölge belledim de

Göz kırptım usulca.

Dünden yadigârsın hem de ezelden ebediyete,

Andıklarıma selam

Gömdüklerime rahmet

Bir de eremezken aşkın konuşuna,

Yarım ağız bir sevda bizimki be mirim,

Kandıkça yalanlarına evrenin,

Sarıp sarmaladıkça ünlerimi

Hani nerede yarının ufku

Bir de seyreldiğim göğün pervazında

Kırık kanadıma bir buse kondursan keşke.

Ya da demedim farz et;

Sandıklarımdansa kanmaya muktedir bir gönül

Üstelik fersah fersah arşınlarken evreni,

Aşk simsarı bir yenilgide kala kalmışlığın şifresi işin aslı,

Tükettiğim ömrün kanatsız penceresinde

Bir de mağlup düştüğüm hayat gailesinde,

Sararan tüm yaprakları yastık yaptım be sevgili,

Kuş tüyü varlığına da hicap yüklü bir gölge

Kondurmanın gayesiyle,

Elveda sana yüreğin alfabesi,

Haznemde kayıp bir sarnıç

Boyunduruğunda madem evren Yaradan’ın

Af eyle beni

Ne zaman ki görmezsem gönül gözümle.