Sabaha Ve Ölüme Yıllar Var...

Temmuzun naşına yakınım

Akladıkça şeceresini yılların o muteber tınıya da vakıfım.

Zencefil yüklü çay damlalarına buluyorum üstümü başımı

Zemheri yokuşlarının da müptelası

Bir kâfir cümle tadında

Çatal karam diyen şarkılara tünüyorum.

Annemin ellerinde yorgun bir kelam;

Sözcükleri ihlal eden duygular

Yine kıpraşan asaletin tümseğinde

Sus diyor kadınlar

Ses etmeden seviyorum,

Söz birliği ettiğim cümleleri sağaltıyorum

Aşka ramak kala

Kopçaladıkça günü

Börtü böcek istila ediyor istiflediğim şiirleri.

Akılsız adamlar kondukça aklın balyalarına

Dokunan rüzgâr tadında özlüyorum;

Çok özlüyorum…

Gidenleri değil ama gitmesine gönlüm razı değilse

Her matemi kundaklıyorum şiirle

Sevi dilinde nüktedan fısıltılara odaklanıyorum

Yine gecenin feri sönmeye aday

Belli ki sabaha daha ne çok yıl var…

Demek kadar saçma bir beyan

Yine dipsiz cümlelerde boğulma istemine karşı koyamadığım

Tıpkı sevdiğim adam ve kadınların

Kayıp kimliklerine sahip çıkarken Tanrı

Ve bayat ekmeğimi banıyorum yine gönülsüzce

Kesilmiş süte bir parmak bal çalıp

Dalıyorum uykuya

Oysaki sabaha ve ölüme daha yıllar var.