Heyula

.

Öz acıdır

Suyun üşüdüğünü bilmez   ç ö l

Sinir uçlarında yürür  hafızaya kancalanmış  düşünceler

Gün' a h 'lar sarkar  g e ç m i ş i n   belleğinden

Ve hakikati hırpalar nazlı söylenceler

Islanır dildeki  z i k i r

Hıçkırığında boğar mavi kelebekleri

Kendini   kendine   yaklaştırır apoletsiz   i n s a n

Ve ölümün akışkan suyunda büyür  göz bebekleri

Failini arar meçhul

Yalancı emzik pazarında

Steril niyetlere sarılır  s a b r ı n  saf  mayası

Katılaşır gerçek

Ve  uçurumdan düşer  çatlamış tohumun rüyası

Maviye beş kala

İçimizin denizinde kıpırtısızca batar bir sandal

Y u s u f ’ u n u   saklamaya and içer  kuyu

Girintili çıkıntılı bir  c o ğ r a f y a d a   kırılır  sabitleşmeler

Ve yüze çarpılır  h a y a l i n    serin suyu

Can verir yatalak  duygu

Gözden ırak ve  gösterişli  şenliklerde  g i z l e n i r  hüzün

Kilitlenir yazın  içinde kış, gündüzün içinde gece

Kırılır  a b l u k a

Ve sükutun oklarıyla vurulur binbir hece

Döner devran

Dalgın   b a k ı ş l a r ı   damıtır geceler

Gam tellerine  dokunur mahir bir  m e l t e m

Ve gecelerin yıldızlı  karanlığında yiter niceler

Yorulmaz  tevekkülün işçileri

Sabrın duvarını örer bin bir   hazla

Son nefese dek    i l i k l e r d e    bekler   i l k ler

Ne bir eksik ne bir  f a z l a   . . .

.

.

.

.

.

.