İnkisar

Mecazdan gerçeğe yoldur şiir

Bağrında  l e h i m l e n i r  üçler yediler

Yaralarını hecelemeye eğilir bir edip

Ve içinde yeşe/rir  g ü l  dokunaklı bakir cümleler

Zifiri lehçeler düşer  m a r t ı n  ağzından

Yazının kanına bandırılarak yazılır her mavimsi  öykü

Kurtlanır   d i l e k  ağacının gövdesi

Ve hafifler uykusuz kardelenlerin  yükü

Dokuz  kat  sarılır  sükût

Küstah sözcükler  taşır çolak mırıltılar

Çıtı çıkmaz içimizdeki  h ü z ü n b a z  boşluğun

Ve debelenir  cüce hırıltılar

Direnişin avucunda büyür öfke

Zaptedilemez  ucu açılmamış  kelemler

Zarif bir ilmek gibi açılır  g ö z   k a p a k l a r ı

Ve ölü doğan güne şahit olur alemler

Hiçlik masalı kusar  ağızlar

Ağrılı bir sessizlik görünür gecenin yırtmacından

Arka bahçedeki   k ü l ü n   k a h r ı   siner zamana

Ve bir  gece kelebeği daha  ölür acından

Kuyunun çıkrığını saklar Yusuf’lar

M a v i n i n  kıymığı batar göğün gözüne

İç kanama geçirir sinsi benlik

Ve  maskeli   d o l u n a y  döner  özüne

Nem tüter yarının dünü

Riya ırmağı akar gündüzden geceye

Ko(r)kusunu genzine çeker hercai  parantez

Ve hançer  u ğ u l t u s u   siner bin bir heceye

      Zihnin kara sularında batar  buzdağları

Söner  suyun belleğindeki  a t e ş 

Göğün gövdesinden emilir huzur

Ve zamansız  gölgerden  h ı n c ı n ı  alır  güneş

.  .  .

.

.

.

.

.