Tahammül Şeridi

.

Dem aynı  dem

Vardır  zamanın da bir  k a l b i 

Karanlığı  ufalanır  gecenin her mum yakışta

Tamamlanır  içimizdeki  seslerin  a k o r d u 

Mânâ  tufanı kopar son bakışta

Bilincin ücrasında

Türbesiz ölüleri bekler   m e c a l s i z   hancı

Sıfırla  çarpılır tüm yüksek gerilimli  nidâlar

Ve suya dönüşür  ateşteki  sancı

Hiçliğin ritmiyle

Merhametli bir tufan  t e ğ e t   geçer  ömrümüzden

Göğün haşmetinden yüksünür  cüce  ruhlu sırıklar

Kaderin çizdiği ölümlü tabloda

Saçlardakine  eşitlenir  içlerdeki   k ı r ı k l a r 

Bekleyişin suskun ovasında

Ayrık otu gibi çoğalır  k e k r e m s i   nağmeler

Tebdil-i  kıyafet dolaşır hüzün

Ve iliksiz  bahtına  sabrı  teğeller düğmeler

K/ağıtlarda

Nasır  tutmaz  çiseleyen şiirin  kalbi

Her satırında yokuşla iniş  paylaşır kozu

Avurdunu yırtar  ç ı ğ l ı ğ ı   siftinmiş  sessizlik 

Ve içli  üflemerle arınır  geçmişin tozu

Vefasızlık zincirinde

Gökyüzünü i ncitir  kafesine aşık olan kuş

Lekeli  dokunuşlar  biriktirir kanatlarında

Bir   n e b b a ş    dadanır  gözlerin ferine

Ve ışık kırıntıları yetim  kalır göz  kapaklarında

Bir   a ğ u s d o s t   sıcağında

Uyanır  uykusuna rüya değmemiş  papatya

Son  dikişini atarken   c e r r a h 

İstiğfarını tamamlar zehirli bir gelincik

Ve  huve’l  baki  ile  başlar   i n ş i r a h 

.

. . . . . . .

.

.

.

.

.

.