Çala Kalem Bir Terennüm

Sahiplendiğim kadarım…

Tahliye etmeye mecalim olsa

Kendimden kaçacağım

Zamanın ırak beyitlerinde,

Şaibeli iklimlerinde evrenin

Haraç mezat kaybolduğuma biat

Bir inkârın gölgesinde uyuya kalacağım ansızın.

Tası tarağı topladığım bunca derbeder hatıra ile

Kuyumu kazıp içine gömeceğim

En kötüyü ve evrene dair en şirret yenilgiyi

Ayırmadan dününden,

Ötelendiğim değil mi ki gün gibi aşikâr…

Bir methiyede serili dizgimle

Aşkı şiar bildiğim

Ömürlük güncemde

Zar tuttuğuma dair bir yalanı ihbar edeceğim

Düşlerin tanrısına.

Satırların gazabına uğradığım;

Kelam uğruna içimdeki mutluluğu

Ellerimle boğup

Hatırşinas onca mülkiyetten kaçıp

Zamanın damarlarındaki kana

Ekmek doğradığım şu sefil künyemle

Tensiye edeceğim hali hazır duyguyu.

Kefil olduğum ne tek şiir ne tek hece

Kalıbımı bassam da hayata,

Dünün

Reçine tadında

Biriken bunca özlemi ile.

Teyit ettiğim yorgunluğuma şerh düşeceğim

Tarihin tekerrür eden tüm parantezlerine.

Korunaklı hayallerimden kaçıp

Sığındığım derbeder gerçeklere gülümseyeceğim

İsmimin dirliğine ve birliğine ihanet edenler

Aleyhine.

Gerekçelerim ne reşit ne hakikat;

Yalanlarım ne dün vardı

Ne de yarına miras kalacak.

Doğrucu Davut kimliğimde

Çalakalem bir terennüm

Özlem biriken öğelerde

Kara çalan bir hüküm aklım sıra

Kopup geldiğim maziden

Arakladığım son bir mefhum:

Pervasız olmayı özlediğim günbegün

Yarınlarda belki çözülecek bu kördüğüm.

Arım, arındığım, ant içtiğim

Şiirin dibine kibrit suyu döktüğüm

Dünün mühründe belki de

Geçmişten esen bir külüm:

Adımı ananlara ne tanık ne kırgın

Adsız yarınlarıma dokunurken

Munis benliğim satır satır

Belki’lerimi gömüp

İsmime kefilim:

Reşit bir imgeyi baş tacı bilip

Adım kadar yaşamayı için için dilediğim.

GÜLÜM.