Mutluluğun Kayıp Her Zerresi

Bir laneti dillendirebilirsin

Terennüm yüklü gazabında şehrin

Islıklanan yalnızlığımı da yok sayabilirsin.

En delici bakışa kurban edildiğim gerçeğini de yok sayıp

Varlığımı kutsayan duaların yüzü suyu hürmetine

Aşka bandığım heceleri

Yılmadan yığdığım şu gönül tezgâhında

Basireti bağlanmış ömrün külliyatı adeta

Güzergâhı olmayan mutluluğun kayıp her zerresi.

Yalın bir tutum ama ısrarcı olmayan;

Kanıksanası bir acı

Bir eşi daha bulunmayan.

Kazan kaldıran ruhumda suskun bir coğrafya adeta

Cefasını yüklendiğim

Kimlik kavgamda derin bir iz

Yüreğimin birikintilerinde.

Kusursuz olabilseydim keşke

Zarar vermediğim o geçkin ve meşum binlerce gölge;

Şahit tutulduğum akıl pazarı

Yaşadığımı unutup

Yazmaya biat şiar edindiğim efkârı

Beyhude olduğunu bile bile

Gizlendiğime dair bir veryansın

Ucu yanık şiirlerin can damarı.

Kıyamda olsam bile neyin nesidir bunca acı?

Zeval bildiğim ne çok işkence

Ellerimle kendime sunduğum en acı reçete

Dinginliğin özlemine bandığım

Kuru ve tıknefes hayallerde

Cılkı çıkmış evrenin soyut ve geçkin naşı.

Öykündüğüm ne yalan ne düne dair;

Varlığım kayıtsız bir rutin

Gece ve günün emrine amade:

Şık bir sevinç olsaydım ve makbere uzanmadan

Şahit tutulsaydım gazabında şiirin

Bir de tanık iskemlesinde ölü şairlerin

En yakın duygu:

Vicdanla örtüşen acının iz düşümü.

Muadilim olsa olsa

Mensur bir şiire hediye ettiğim

Bunca duyguya kefil…

Soytarı teninde beyitlerin

Yüreğim kâh redif kâh gazel

Kambersiz düğün misali

Miadı dolmuşken esaretin de vebali

Adeta hazan mahsulü sair hikâye.