Şehir Efsanesi

Şehir, efsanesini yitiriyor…

Bir terennüm bağışlıyor günün arka yüzüne…

Belli ki;

Bir şehir efsanesi imiş mutluluk:

Kayda geçen korkuların olmasa da ecele faydası.

Rutubetli bir Kasım günlüğü

Her engebede kayıtlı ne çok sızı.

İçimin geçitlerinde daracık düş panayırı:

Ulu bir ağacın gölgesi tek tanığım:

Haşmetli kollarında sevginin,

Derinlerdeki tezahürün bata çıka yürüdüğü

Asılsızlığın da öngörüsü adeta:

Zapt edilemeyen duygu tutanakları

Zabıt memuru aslında

İçimdeki sır kâtibinin her efkârlı var oluş şarkısı.

Melun bir gölge;

Kâfir yetilerin uzamında kör bir lehçe:

İrili ufaklı palazlanmış cümleler

Tefrikanın son nüshası;

Az sonra ifşa olacak mahremiyet.

Kundaklandı her zerre;

Metazori bir gülücüğü dahi tehir etti evren;

Kıtalar aşan yürekte varsa yoksa

Hayaller sulu sepken;

Vakitsiz ölümler ise bir işaret;

Kirli ellerinde yoksul varlığımın;

Mukayese dahi etmem içimdeki kumpası:

Hanların hangi kapısında ölüm?

Hangi kapısında zulümsüz geçecek ki günüm?

Dört koldan zıpkın gibi söylemler:

Geçiştirmek aslında günü,

 Yazdığım her şiir.

Kıyısında yosun bürümüş gözlerin dinmese de

Çisil çisil inen rahmeti

Esirgemesin asla Yaratan

İçimdeki hasreti

Belki en çok kendime tüm ihanetim:

Saygısız bir cümleden çaldığım hasleti

Un ufak etmişim belli ki kayıp şeceremi

Sunmuşum bilinmeze.

Zar tutan fanus:

Zemzem suyuyla yıkanmış her düş:

Zehirlendiğimin kanıtı mı yoksa;

Düşüp düşüp yollara

Varmaktan imtina ettiğim o billur yürekli şiir:

Ne kaside ne hikaye

Altı üstü yorgunluğun mahiyeti;

Leb demekten yorulduğum

İçimde öğüttüğüm yine bilinmezin laneti.

Kâfir imgede takılı aklım:

Sağdan sola kayan gözlerinde haşmetli özlemin;

Göz göze gelmekten imtina ettiğim

Sayısız bedelle yüklü basireti bağlanmış

Bir hadise aslında yaşamak adına

Adı olmayan bir mevsimde saklı kalıp

Sakındığı her yüreği

Telaşla banarken sevgiye.