Bir Ben Duyarım Bir De Yaratan

Sözcükler eylem yapıyor,

Satırların koğuşunda edilgen bir tutanak

İçi tutarsız; dışı yetişkin düşlerim.

Sarmalında ölümün, hidayet düşlediğim.

Sanrılar teyakkuzda

Aşkın da alın teri içimdeki yangın:

Büyüttüğüm kadar güzeldir düşlerim

Büyümeyi unuttuğum

Annemin kollarında

Sönen bir yangın olmaya adayım.

Düş palası çukurunda bıçkın imgeler:

Sarı beniz teninde yorgunluğun

Teyakkuzda cahil heceler;

Andıkça adını ısrarla

Yana düşen başımı

Sanma ki yaslayacağım ruhuna.

Ceplerimde irili ufaklı hüzün taneleri

Aşkın bam teline basan sen değil miydin?

Sonramla avuttuğum

Demli yorgunluğun gölgesine sinen

Bir efkârım işin aslı:

Satırların azabı ve titrek ışık:

Yalıtılmışlığım yeknesak bir üzünç

Belki de gülünç her kelimem

İçimde erittiğim gül pembem.

Zamanı maruzat gösterip kıyama durduğum;

Han duvarlarına başımı başımı vurduğum:

Kendimce öykündüğüm bir sihir;

Adam akıllı dingin olmalı günüm

Ne kalpazan bir gündeme denk düştüğüm

Ne yalan devrana dudak büktüğüm.

Elemin ehli keyif titri

Sonrası kâbusla gerçek arası bir yitim’im işte:

Kaosun mimarı sanrı yüklü eylemler.

Düş çukuruna düştüğüme binaen

Hayattan tüm beklentim sönerken

Varsa yoksa bir heceden ibaret:

Aşka dair bir söylence

Belki de gül’mek bir dayatma

Gül yüzünde ömrün kanayan yaralarıma

Su döküp içimdeki çiçeği büyüttüğüm.

Büyüttüğüm kadar da büyümediğim

Çapkın mizacına gelip gidenlerin

Anlamlar yüklediğim:

Belki bir koşut

Belki de girdabın kendisi

Sezilerimle erirken içimin balmumu

Yaydığım ışık kadar da minnettarım eni boyu:

Tırtıklamasın da kimse içimdeki ezgiyi

Bir ben duyarım bir de Yaratan

Varsa bir duyan

Haykırsın yüzüme içinden geçeni.