Dışarıda Bir Ben Ayık

Dışarıda Bir Ben Ayık

İnsanlar yatıyor bir ben tek ayaktayım

Yerde bir kilim nakış nakış örülmüş serili

Bir genç kız gibi işlenmiş nakışlar tek tek

İndim sokağa sokak lambası da titreyerek yanıyor

Kaldırımlarda benden başka kimsede yok

Evlerin içinde uyku ve karanlık

Dışarıda bir ben ayık sokaklar karanlık

Dokunsa arkamda gelen eski nazlı yâr

Nereye gidiyorsun evin yolunu şaşırdın

Alsa beni nakış nakış örülmüş kilim üstüne oturtsa

Açsa gamzesinde güller tazecik gülüşüyle

Açsa gök mavi sabah güneşinin doğuşuyla

Kasvet dolu gönlümü dünyamı aydınlatsa

Uyansa artık aydınlık

Karanlık aydınlıkta kaybolsa

Güzel olmaz mıydı

Olurdu elbette

Her seven için olsun

Sevmeyenlerinde sevmelerle gönlü dolsun

Kaldırımlar şenlendi akasyadan kokan

 Akasyaların kokusuyla

Sokakları doldurdu

Umutların fidesi hep gönülde yeşermiş kalsa

Kurutulmasa

İçimizde her daima ak bir yol olsa

Yol sevdaya aşka nazlı yâre çıkan ak yol

Bayram sevinçleri gibi çocuklar şen sokaklarda

Bize bakıyorlar şen halimizle şenleniyorlar

Olmaz mı böyle bir hayal ve düş

Neden olmasın ki

Herkes gibi ömrün çoğu gitmiş

Azı kalmış diyerek umursarsak olmaz elbette

Kızıl bir gül gibi duruyor hayaller az önümde

Bizi bekliyor

Kesilse umursamamanın şah damarı

Kartal kayalara

Gönül dağlarına çıksak

Seyir etsek aşk diyarlarını

Yıkılmış ne var ise inşa etsek

Mehmet Aluç