Hazanla Hemhal Bir Şiir Gibi

Düşlerime takılı gülüşün

Belki de zehir zemberek matem yüklü gecenin

Boynu bükük duruşu.

İmha edemediğimse yalnızlık

Bir o kadar ihya eden

Ve tevazu yüklü mevsimin serdiği sırlara:

Ah, yaralı şehrin surlarına dokunan dolunay

Belki de uzaklardan gelen ç/ağrının sesi:

Sırf benim duyduğum,

Vakur ıssızlığıma gölge düşüren aşkın ihaneti.

Zemherilerde harcadım ben bu ömrü

Huda’ma sığındığım kadar bir hazan güftesinde

Saklı beyhude gülüşleri ile geçmişin

Boy veren aşkın esareti.

Oysaki cesur bilmiştim sevgiyi ve seveni:

Yüreğin dilemması kimi zaman

Hele ki metruk hecelerken fendi yenen

Ve yenilen bir çiçek kırık gövdesi

Ölü gözleri yine de kokusu saklı tenimde.

Mavilerden ördüğüm ömrün güftesidir

Güne özel bir şiirden çıkıp da yola

Ömre özel bir mevsime methiyeler yağdırdığım

Çapkın yıldızların

Soğuk nefesinde bazense şimşekler çakan

Gözlerinde gecenin ve yolunu gözlediğim sevgilinin.

Sırlara b/ölündüm önce.

Sefasını sürdüğüm gizemin arka bahçesinde

Çatık kaşlı bir sözcükten çok öte

Cefasını yüklendiğim

Sonra da aşk diye dilimlediğim yüreğin meyvesi

Nasıl ki şiir ve

Soğuk gecelerin seyrüseferinde

Edindiğim o izlenim

Elbet küstüğüm kadar kendime

Kavuşmak hali hazırda mazide saklı binlerce tebessüme.

Baş aşağı ettiğim bir sepet dolusu yaprak:

Bahtı sararmış dalına sevdalı

Ama bir kere de düşmüşken gözünden mevsimin

Ve hazanla hemhal bir şiir gibi

İçime yağdığım bazense taştığım kadar

T/aşkın fermanı bilinmezin.