Ritüel

seni rastlantısal

solmuş bir fotoğrafta görüyorum 

genç ve güzelsin 

ve şairliğim tuttuğu o mazi

zamanın evrimsel kucağında ağlayan 

bir çocuk gibi

eskiden güzeldin ve vahşi

yüreğimde tanrıça gibi sakladığım

bire sen uğruna

eski çağlarda tapınılan tüm

ilahların öfkesini ve 

tanrının gazabını göze almıştım

siman sararmış fotoğrafa bakıyorum

kendine güzel bir tiyatro 

ve bir hikaye sunmuşsun

aşk adlandırılmış günlerden 

arka plan olarak

bir gün beni takdir edeceksin 

çünkü seni sevdim

 ve beni sevmeni sevdim

gölgeye düşmüşlüğümü

aydınlatmak için beni sevmeni

senin gölgen bazı resimleri

mahvetse de

seni kutsamak isterdim 

yüreğimin gözlerini kutsadığı gibi

zamanı hükümsüz kılan pençelerden

seni benim olduğum resme

 geri getirmek isterdim

hatırlarsan biraz olsa da masumduk 

sen genç ve vahşi dünyalı bir tanrıça

ikimize de veda bile etmedik

 sen gittin ve bize veda ederek

sadece hatıra bıraktın

 tek başıma olduğum bu kaotik karmaşaya

seni sevmek için 

gerekli birçok neden bulsam da

 belki de

yokluğunu daha çok sevmektedir ruhum

yıllanmış ritüeller gibi…