Ömür Dediğin Ne Ki Azizim...

Düş tekkem ardıç kuşlarının ihanetinden sonra sığındığım…

O hummalı bekleyiş ve de

Seferi tanıklığında güzün hulasası şiirin

Ah, sen, iki gözüm

İki çeşmemden gayrı yıldızım, hazan masalım;

Güzergâhım

Yaza çalım atan yalnızlığım

Meylettiğim rüzgârımsın…

Eşref saatime çok yakın

Bir serzenişin kuytusu

Ölü imgelerin kör kuyusu;

Batılım,

Bahtımdan arda kalan kırık tahtım

Bir metafor dizdim ki yüreğin satır arasına

Bir melankoli iken biriken

Göğsün yırtık teninde

Ruhumun dibinde saklı

Tanrı yarısı acılarım.

Rabbime âşık aşikâr bir yaralı kulum

Kum izinde

Yazdan arda kalan

Tefekkür yüklü ruhumda damgalı

Tevafuk eseri

Tercümesi gizemli

Bir şiir daha sarkmalı tenimden

Gerdan büken imgelerden…

Gaipten gelen şu coşkumdan ve sevgimden

Desturu varlığın

Defolu ruhumda saklı farkındalığın

Gazabına uğradığım bir mevsim ve işte dünde kaldı

Yazın seyrüseferi.

Haşmetli kâinatın

Hatırşinas aşkın

Ve ihbar ettiğim kadar yazın yazgısında uyuya kalan

Bir şehir

Belki de o gizemli şair

Ömür

Dediğin ne ki, azizim

Yâdında söner de gider şüheda mazinin…