Münkeşif

Hiçliğin ummanında

Sildikçe izi kalan bir yazgıdır ömür

Nefesler ifşa eder dikenlerin azabındaki  gülü

Baldıran zehri yutar zaman

Ve köze döner ıssız kelimelerin külü

Ölü kuşlar yağar gökten

Çığlıkların damarını kopartır  göçebe duygular

Kırbaç yarası gibi sözler çalkalanır bilincin avlusunda

Ve isyanı kutsar sorgular

Demli bir çayın son yudumunda

Direnmenin asasını kırarken sabır

Yorgun iklimlerin mavisiz bulutlarında kaybolur ay

Sobelenir gecenin  tek gözlü hüznü

Ve kırılır son fay

Örümcek kaplarken vefanın  mağarasını

Bir müridin itaati sarar dillerdeki övgüyü

Günahla yamanır bin bir emek

Ve derin titreyişler kirletir mecalsiz sövgüyü

Işıkları yontulur rotasız  yıldızların

Endamını yitirir şizofren düşlerin arsız İzi

Bıçak yarası tazeliğinde kokar

Küflü sinelerde  gömülü lahitin gizi

.

.

.

.