Gecenin En Sessiz Saatlerinde

Gecenin En Sessiz Saatlerinde

Gecenin en sessiz saatlerinde, rüzgârın pencere pervazında dans ettiği bir odada, bir çift göz tavana kilitlenmişti. Kalp, göğüs kafesinin içinde usulca çarpıyor, her atışında geçmişin yankılarını taşıyordu. Dışarıda yağmur, sanki içindeki karmaşayı anlatmak ister gibi, cama usul usul vuruyordu. Bir zamanlar her şey daha kolaydı. Gülmek için sebep aramaya gerek yoktu, çünkü kahkahalar kendiliğinden gelirdi. Şimdi ise gülümsemek bile bir çaba, bir karar meselesiydi. Ama yine de içinde bir yerlerde, hâlâ o eski neşenin izleri vardı. Belki bir şarkının nakaratında, belki de sabah kahvesinin ilk yudumunda.

Bir gün, sabahın erken saatlerinde, kimsenin bilmediği bir kararla yola çıktı. Ne bir harita vardı elinde, ne de bir plan. Sadece içindeki o tanıdık kıpırtı, “git” diyordu. Gitti. Şehrin dışına, kalabalıktan uzağa, kendiyle baş başa kalabileceği bir yere. Yol boyunca, geçmişin hayalleriyle konuştu. Kimi zaman güldü, kimi zaman gözleri doldu. Ama her adımda biraz daha hafifledi. Bir ağacın gölgesinde otururken, cebinden eski bir defter çıkardı. Sayfaları sararmış, köşeleri kıvrılmıştı. Her satırda bir anı, her kelimede bir parça kalp vardı. Yazmaya başladı. Kendiyle konuşur gibi, ama bu kez kelimeler dışarı taşıyordu. “Ben buradayım,” dedi. “Kırık, ama hâlâ buradayım.”

Güneş doğduğunda, yüzüne vuran ilk ışıkla gözlerini kapadı. İçinde bir huzur vardı. Belki her şey düzelmeyecekti. Belki bazı yaralar hep sızlayacaktı. Ama artık biliyordu: Yaşamak, sadece mutlu olmakta değil hissetmekte, vardı. Acıyı da, sevinci de, deliliği de biraz tuzu ve biberiydi hayatın. Ve bazen, en büyük cesaret, sabah uyanıp yeni bir güne başlamakla başlardı değil mi? Vesselam.

Mehmet Aluç