Rengi yok, sözü yok

Zamanýn solgun kapýlarýnda

Islak bir tül gibi aðýrlaþýr omuzlarda ýslak gökyüzü

Iþýðýn prova odasýnda

Kaybolur kendi yankýsýný tanýmayan bir ses

Bir kývýlcým kendi küllerinden çaðýrýr ismini

Döner akýþ, titrer öz

Ve eser kendinden kendine doðru eksilmeyen  nefes

Gözlerin eþiðine yaslanmýþ.

Zamanýn paslý kapýlarýnýn arasýndan sýzar sýcaklýk

Geleceði yeþerten bir ihtimal gibi

Taþýn hafýzasýndaki son hikâyeyi de alýp götürür uzaklýk

Varoluþun rüzgârý kanatlarýný dener narin bedenlerde

Çaðýrdýkça daha derine gömülen bir taþ olur sesler

Geceyi içten yontar meczup gölge

Ve çatlaðýndan ýþýk sýzdýrmaz artýk nefesler

Topraðýn damarlarýnda büyürken gizli nehirler

Kendi gölgesini katlar ipin  muðlak ucu

Her saniye bir sonraki saate merdiven örer

Ve sur’un sesiyle erir yorgun  yolcu

.

.