Ruhun Kör Noktası

Rengi yok, sözü yok

Zamanın solgun kapılarında

Islak bir tül gibi ağırlaşır omuzlarda ıslak gökyüzü

Işığın prova odasında

Kaybolur kendi yankısını tanımayan bir ses

Bir kıvılcım kendi küllerinden çağırır ismini

Döner akış, titrer öz

Ve eser kendinden kendine doğru eksilmeyen  nefes

Gözlerin eşiğine yaslanmış.

Zamanın paslı kapılarının arasından sızar sıcaklık

Geleceği yeşerten bir ihtimal gibi

Taşın hafızasındaki son hikâyeyi de alıp götürür uzaklık

Varoluşun rüzgârı kanatlarını dener narin bedenlerde

Çağırdıkça daha derine gömülen bir taş olur sesler

Geceyi içten yontar meczup gölge

Ve çatlağından ışık sızdırmaz artık nefesler

Toprağın damarlarında büyürken gizli nehirler

Kendi gölgesini katlar ipin  muğlak ucu

Her saniye bir sonraki saate merdiven örer

Ve sur’un sesiyle erir yorgun  yolcu

.

.