Ýnsana sunulan en güzel manzaralardan biridir yaðmur. Huzuru, sakinliði ve müthiþ döngüyü temsil eder. Her damlasý, Her damla, topraða düþen bir gökyüzü öpücüðüdür.

Alýngan ve darýlgan deðildir yaðmur. Ne üstüne bana ne þemsiye açana. Fakat bazý günler gökyüzü konuþmayý unutmuþ gibi olur; kelimeler boðazýnda düðümlenir, söyleyemediklerini yere döker. Yaðmur dediðimiz þey, belki de göðün içini rahatlatma biçimidir. Her damla, bulutlarýn uzun zamandýr sakladýðý ve söyleyemediði birer itiraftýr. bir kelimedir.

Yaðmur, umut dolu bir yarýnýn müjdecisi de olabilir felaketin habercisi de. Nasiptir ama felaket zannedilir. ‘’Her insan yaðmur damlasý gibidir. Kimisi çamura, kimisi gül yapraðýna düþer.’’ der Mevlana.

Ýnsan, yaðmur yaðarken kendi içindeki saðanaðý daha iyi duyar. Pencereye vuran týkýrtýlar, ruhun karanlýk bir odasýnda yankýlanan eski bir piyano melodisi gibidir. Sanki gök, insanýn kalbinde uzun süredir askýda kalan duygularý harekete geçirmek için ritmik bir dil kullanýr. Her damla, bir nabýz; her þýpýrtý bir çaðrýdýr.

Yaðmur, topraðýn beklediði bir sarýlmadýr. Yaðmurun topraða iþleyiþi, bir sýrdaþýn kulaða fýsýldayýþý kadar yumuþaktýr. Toprak, göðün yükünü sessizce alýr, hiç þikâyet etmez. Belki de bu yüzden insan yaðmurda yürümeyi sever; kendi yüklerini de birinin sessizce alabileceðine inanmak ister. O anlarda þehir, ýslanmýþ bir akþam vaktinin sisli aynasýnda beliren silik bir hatýra gibi görünür. Ýnsan, hem oradadýr hem deðildir; hem kendine aittir hem deðil.

Yaðmur, bir arýnma törenine benzemez aslýnda, çünkü insan yaðmurla temizlenmez; sadece kirlerini daha sakince taþýmayý öðrenir. Dýþarýdaki suyla içerideki karmaþa birbirine karýþtýðýnda, hayatýn gürültüsü bir anlýðýna susar. O sessizlikte, kim olduðumuzu deðil, kim olamadýðýmýzý duyarýz. Bir damlanýn yeryüzüne iniþi, bazen ulaþamadýðýmýz bir yerin yankýsýdýr.

Kimi günler gök hiç durmadan aðlar. O zaman anlarsýn: Yaðmur, hüzünden ibaret deðildir; bazen umut da iner gökten. Çünkü her saðanak, sonunda bir açýklýða varýr. Güneþ, sanki hiçbir þey olmamýþ gibi perdeyi aralar, fakat sen bilirsin: Gökyüzü biraz önce içini dökmüþtür ve dünya hâlâ o itirafýn kokusunu taþýmaktadýr.

Her yaðmur damlasý, gökyüzünün kalbe düþen bir selamýdýr. Ýnsanýn yalnýzlýðýyla en çok anlaþabilen doða hâlidir o. Gökyüzünün gözyaþlarýyla bizimkilerin arasýnda görünmez bir akrabalýk vardýr. Ýkisi de düþtükleri yerde iz býrakýr; ikisi de sustuktan sonra daha iyi anlaþýlýr.

Yaðmur bazen bir aðýt, bazen bir dua olur. Biri gökten iner, diðeri insanýn içinden yükselir; ayný sessizlikte buluþurlar. Islanan saçlardan süzülen damlanýn aðýrlýðýyla, kalbe düþen bir hatýranýn aðýrlýðý birbirine benzer, ikisi de hafiftir ama izi derindir.

Ve yaðmur dinerken, gök hâlâ hafifçe sýzlar. Biz de öyle deðil miyiz? Ýçimizdeki fýrtýna geçse de, geride taþýmayý sürdüðümüz bir nem kalýr, kimse görmez ama her adýmda hissederiz.

Yaðmur iþte budur: Gökten düþen su deðil; göðün, insanýn kalbine dokunmak için bulduðu en eski, en sessiz yoldur.

.

.