Bir Selam Mesafesi
29 Aralık 2025
H. Çiğdem Deniz
Çalışmalar sırasında onu izliyorum.
Bir yazarın ilk işi gözlemlemektir; ben de bunu yapıyorum.
Gülümsediğini fark ediyorum.
O gülümseme aceleci değil, gösterişsiz.
İçinde yerleşmiş bir huzur var; sanki taşınmış, yerini bulmuş.
Keskin kenarlı siyah çerçeveli gözlüklerinin altındaki gözleri ışık saçıyor.
Bakışı ne sert ne yumuşak; kararını vermiş bir sakinlik taşıyor.
Udun sesiyle birlikte, bakışları da başka bir zamana akıyor.
Ak saçları, ince uzun bedeniyle kalabalığın içinde bile farklı bir duruşu var.
Ne öne çıkmaya çalışıyor ne de geri duruyor.
Olduğu yerde, olduğu hâliyle duruyor.
Belli ki onun için müzik bir kaçış değil;
bir varış noktası.
Elindeki udla başka bir dünyanın kapılarını aralıyor.
Parmakları tellere değdiğinde, mekânın dili değişiyor.
Ses yükselmiyor; derinleşiyor.
Sanki zaman, kısa bir an için kendi hızından vazgeçiyor.
Sadece ara sıra merhabalaşıyoruz, o kadar.
Ne bir eksik ne bir fazla.
O mesafeler kırılmıyor;
ders öncesi, ders sonrası, kapı önünde verilen kısa molalarda
sohbet için bir boşluk açılmıyor.
Hep bir acelesi var.
Ama bu telaşlı bir acele değil;
daha çok, zamanını korumaya çalışan bir hâl.
Bazen düşünüyorum:
Bazı insanlar konuşarak değil,
geçip giderken bıraktıkları izlerle tanınır.
O da öyle.
Bir selam, bir bakış,
ve ardından yeniden kendi ritmine dönüş.
Sonra fark ediyorum;
onun aceleyle kurduğu ilişki mesleğinden geliyor.
Günleri ölçülmüş, dakikalara bölünmüş bir hayat bu.
Hastane koridorlarında yürüyen bir zaman duygusu.
Beklemeyi sevmeyen, gecikmeye tahammülü olmayan bir düzenin içinden geliyor.
Doktor olmak, insanın omzuna görünmez bir ağırlık bırakıyor.
Söylenemeyenler, ertelenenler, susarak taşınanlar…
Belki de bu yüzden konuşmaya değil, susmaya daha yakın duruyor.
Müzik burada devreye giriyor.
Ud, onun için bir enstrüman değil sadece;
hastanede sıkışan nefesin açıldığı bir aralık.
Parmakları tellere değdiğinde,
keskin çizgiler yumuşuyor.
Tanılar, tetkikler, sonuçlar geride kalıyor.
İnsan bedeniyle uğraşan biri,
kendi ruhunu sesle onarıyor.
Belki bu yüzden acele ediyor.
Çünkü müzik, ancak tam vaktinde varılabilen bir yer.
Gecikmeye gelmiyor.
Ve ben,
mesafeyi bozmak istemeden,
onu en doğru yerinden izliyorum.
(
Bir Selam Mesafesi başlıklı yazı
çitlembik tarafından
29.12.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
