Yokluğun Henüz Gerçek Deği

Gitmeden önce

bir an dur,
bak gözlerime.

İnanmak zor;

insan karşısındayken gidişe

inanamıyor…

Sen buradayken
yokluğun gerçek değil.

Ancak adımların çekildiğinde
anlayacağım
bu hikâyenin bittiğini.

Bunu bir ihtimal olarak düşünmeliydin.
Sadece ben seçmedim bu sonu…

Belki yaptıklarım
seni taşıyacak bir yola
çıkmadı hiç.

Duyuyor musun sen giderken
dışarıda alkış tutan kalabalığı?

Oysa alkışla
ona da inananlar vardı.
Gür sese kapılan kalabalıklar…

Başkalarının payına düşeni alanlar bile

kendi açlıklarını büyütürken…

Bırak, son kez bekle.

Sözlerle gökyüzü kuranlarla da
yüzleşelim.

Çünkü umut sattılar

gerçek diye.

Ve dünyayı tuttuklarını sandılar

avuçlarının içinde.

Gitmeden önce
bir kez daha bak
gözlerimin içine.

O gözlerini şarap ki içeyim
ve git, durma.

Çünkü insan
ancak yalnız kaldığında
inanıyormuş vedaya…