Floransa’dan Balıkesir’e Hayali Bir Köprü

Floransa Büyücüsü’nü okurken, insan ister istemez haritayı katlayıp başka bir yere koymak istiyor.
Zamanı değil yalnızca; mekânı da.
Benim zihnimde bu harita, Floransa’dan Balıkesir’e doğru katlandı.

Floransa’da Medici’ler vardı.
Güçleri bağırmazdı; fısıltıyla ilerlerdi.
Sanatı bir süs değil, bir akıl biçimi olarak görürlerdi.
İktidarı, görünür olmaktan çok etki etmek olarak tanımlarlardı.

Peki ya Balıkesir’de bir Medici ailesi olsaydı?

Balıkesir’in toprağı Floransa gibi mermer doğurmaz;
ama zeytin verir, rüzgâr verir, türkü verir.
Burada iktidar taşla değil, sessizlikle kurulur.
Belki bu yüzden Balıkesir’in Medicileri hiçbir zaman adlarını yüksek sesle yazdırmak istemezdi.

Floransa Büyücüsü bana şunu düşündürdü:
Bir şehir, sanatla ilişki kurmuyorsa yalnızca büyür;
ama sanatla temas ediyorsa derinleşir.

Balıkesir’in sayılı zenginleri vardır elbet.
Ama zenginlik her zaman kültürle akraba değildir.
İşte bu noktada, kendi tanıklığımı saklamadan yazmak isterim:
Levent Tellioğlu’nun sanat ve sanatçıya verdiği değere bizzat şahidim.

Bu tanıklık benim için bir isim meselesi değil;
bir duruş meselesidir.
Çünkü sanat, desteklendiğini hissettiği yerde serpilir.
Görünmeden tutulan bir omuz,
bir sahnenin, bir notanın, bir cümlenin kaderini değiştirir.

Belki Balıkesir’in Medicileri böyle olurdu:
Bir koroyu ayakta tutan,
bir kitabın basılmasına cesaret veren,
bir gencin sesini yarı yolda bırakmayan insanlar.

Floransa’da bu tarih oldu.
Balıkesir’de ise bu hâlâ bir ihtimal, belki de bir çağrı.

Ben tarihi, tam da bu yüzden seviyorum.
“Ne olmuş?”tan çok,
“Burada olsaydı neye dönüşürdü?” diye baktığım için.

Ve biliyorum:
Bazı köprüler taşla değil,
düşünceyle kurulur.