Kapý kapanmadý, sadece aralýk kaldý. Ýçeride kalan ses, dýþarýdaki sessizlikle anlaþmaya vardý. Gitmek bir hareket deðildi artýk, durmanýn baþka bir biçimiydi. Ayakkabýlar yerinde duruyor, ama zemin çoktan yabancýlaþmýþtý.

Ayrýlýk bir kopuþ deðil, yavaþ bir çözünmeydi. Ayný odada nefes alýp farklý iklimlerde üþümekti. Ses tonlarý deðiþmedi belki, ama anlamlar göç etti; kelimeler birbirine küs kaldý.

Duvarlar, söylenemeyenleri ezberledi. Her çatlak, ertelenmiþ bir cümlenin harfiydi. Bakýþlarýn deðdiði yerlerde zaman inceldi; dokunmadan geçen yýllar, toz gibi birikti.

Sonra hatýralar aðýrlaþmaya baþladý; taþýnamayan eþyalar gibi köþelere býrakýldý. Her biri dokunulmayý bekleyen ama dokunulursa daðýlacak nesnelerdi. Geçmiþ, artýk sýcak bir sýðýnak deðil, dikkatle geçilmesi gereken bir mayýn tarlasýydý. Ayný anýyý hatýrladýðýnda bile baþka duygularla yaralanýyordu insanlar.

Birlikte susmayý öðrendi insanlar önce. Sessizlik, ortak bir alýþkanlýk gibi masaya her akþam oturdu. Sorular sorulmadý, çünkü cevaplar yorgundu. Merak, yerini kabulleniþe býraktý.

Zaman, pasif bir tanýk gibi köþede bekledi. Ne hýzlandý ne de durdu; sadece aramýzdan geçti. Takvim yapraklarý düþtükçe, aramýzdaki mesafe bir takvim hatasý gibi normalleþti.

Dokunmak, hatýrlamanýn riskli bir biçimi oldu. Omuzlar ayný çizgideydi ama içimizdeki aðýrlýklar farklý yönlere çekiyordu. Yakýnlýk, bir yanlýþ anlama kadar kýrýlgandý.

Ýç sesler bile birbirine yabancýlaþtý. Ayný cümleyi içimizden geçirirken farklý tonlarda duyuldu. Ötekinin sustuðun yerde diðerinin içimde gürültüler vardý, Bu asimetri, görünmeyen bir uçurum yarattý; düþülmedi ama sürekli kenarýnda duruldu.

Ayrýlýðýn sesi yoktu; bu yüzden kimse duymadý. Ýçten içe bozulan bir saat gibi, hâlâ çalýþýyor görünüyorduk. Oysa akrep ile yelkovan artýk ayný zamaný göstermiyordu.

Geriye kalan, tamamlanmamýþ bir cümleydi. Ne nokta koyduk ne de üç nokta. Sadece cümlenin ortasýnda durup, devamýný zamana býrakýldý.

Bir noktadan sonra beklemek de anlamýný yitirdi; çünkü beklenen þeyin ne olduðunu hatýrlayan kalmamýþtý. Umut, adýný bilmediðimiz bir duyguya dönüþtü, içimizde dolaþtý ama hiçbir yere tutunamadý. Gelecek planlarý konuþulmadý, geçmiþ zaten fazlasýyla konuþmuþtu. Þimdi, arada asýlý duran bir þimdiki zamanýn içinde, ne ileri ne geri adým atýlabildi.

Kimse kapýyý çekmeden, kimse arkasýna bakmadan yürümeye devam etti. Pasif bir ayrýlýktý bu; yaþandý ama ilan edilmedi. En çok da bu yüzden, uzun süre bitmedi.

Hayat akmaya devam etti, ama içinden bir renk eksilerek. Kimse fark etmedi, çünkü eksilen þey görünür deðildi.

.

.

.

.

.