Vazgeçmek Zaten Ölmektir

Vazgeçmek Zaten Ölmektir

Aşk, insanı en çok kendine cenneti olan bir şeydir. Bir gece ansızın fark edersin ki, yıllardır taşıdığın o tanıdık “ben” duygusu incelmiş, yıpranmış, neredeyse saydamlaşmıştır. Yerine başka birinin kokusu, başka birinin ses tonu, başka birinin alışkanlıkları sızmıştır. Kendi adını söylerken bile hafif bir tereddüt duyarsın; çünkü o isim artık sadece senin değildir. Bir başkasıyla paylaşılmış, onun dudaklarında farklı bir tını kazanmış, onun gözlerinde başka bir anlam yüklenmiştir. Normalde insan, hayatını korumak için duvarlar örer. Kapılarını kilitler, pencerelerine perde çeker, en hassas yerlerini gömer. Ama aşk geldiğinde o duvarlar birdenbire saçma görünür. Sanki bütün ömrün boyunca biriktirdiğin o temkinli mesafeler, bir tek bakışla, bir tek “seni gördüğüme sevindim” cümlesiyle toz olur. İnsan kendi elleriyle açar kapıları. Anahtarları uzatır. “Al” der, “içeri gir, her şeyi gör, her şeyi al, geriye bir şey bırakmana gerek yok.” Bu teslimiyet akıl almaz bir hafifliktir aslında. Özgürlüğünü kaybettiğini sanırken, tuhaf bir biçimde daha hafiflediğini hissedersin. Çünkü taşımakta olduğun o ağır “ben” yükünden kurtulmuşsundur. Artık sadece sen değilsin; sen ve o’sun. İki kişinin toplamından daha küçük, ama tek başına olduğundan çok daha geniş bir varlık haline gelirsin. Bazen gecenin en kuytu vaktinde uyanırsın. Kalbin hızlı atar, ama korkudan değil. Bir tür coşku paniğidir bu. “Ya bu his geçerse?” diye sorarsın kendine. “Ya bir sabah uyanır da onun gözlerine bakarken içimde o eski sıcaklık kalmazsa?” O soru bile acı verir, ama aynı zamanda canlı tutar. Çünkü aşkın en derin yarası, bitme ihtimalidir. Bitmeyecek sanırsın ya, işte o yanılsama seni ayakta tutan şeydir. 

İnsan âşıkken zaman da değişir. Saatler ya akar gider ya da yapış yapış olur, yerinde duramaz. Onunla geçirdiğin on dakika bir ömre bedeldir; onsuz geçirdiğin bir gün ise dipsiz bir kuyudur. Beklemek, âşığın en çok yaptığı iştir. Mesajın gelmesini, sesini duymayı, kokusunu yeniden solumayı beklemek. Ve o bekleyiş sırasında insan kendi içindeki sabırsız çocuğun ne kadar büyük olduğunu şaşkınlıkla fark eder. Aşk aynı zamanda bir tür delilik nöbetidir. Aklı başında olan biri kalkıp da “beni yok etsen de olur, yeter ki sen var ol” demez. Ama âşık olan der. Hem de içtenlikle der. Hem de bunu söylerken utanmaz, aksine bir tür gurur duyar. Çünkü o anda bildiği tek gerçek şudur: o insan hayattaysa, dünya katlanılabilir bir yerdir. O yoksa geriye kalan her şey gri bir dekorasyondan ibarettir. Beden bile başkalaşır. Dokunulmamış yerlerin birdenbire uyanır. Ten, sanki yıllarca uyuyormuş da şimdi ilk defa nefes alıyormuş gibi tepki verir. Bir elin omzuna değmesi, bir başparmağın çenende dolaşması, sıradan bir öpücük… Hepsi birdenbire neşeye dönüşür. İnsan kendi bedenini ilk defa bu kadar yoğun, bu kadar ayrıntılı hisseder. Ve aynı anda anlar ki, bütün bu yıllar boyunca bedenini aslında hep başkasına saklamış.

 Bu ikisi bir aradayken insan kendini en “gerçek” hissettiği ana ulaşır. Maskeler düşer, roller dağılır, toplumun dayattığı bütün “olman gerekenler silinir. Geriye yalnızca çıplak, titreyen, korkan ama yine de bütün kalbiyle “evet” diyen bir varlık kalır. Belki de aşk dediğimiz şey, tam da budur:
İnsanın bütün aklına, gururuna, geçmişine, geleceğine rağmen bir an için “evet” diyebilme cesareti. Ve o “evet” dedikten sonra geri dönemeyeceğini bilerek yine de durmadan, fırtınanın ortasında, kürekleri boş yere de olsa, tutkuyla sallamaya devam etmesi. Çünkü ufukta bir ışık vardır.
Belki sadece bir ışık yanılsamasıdır.
Belki sabah olduğunda sönecektir. Ama o an, o ışık varken, insan kürek sallamaktan vazgeçemez. Vazgeçmek, zaten ölmektir, vesselam.

Mehmet Aluç