Renklerden örülü rüzgârýn duvaðý benimse önce yüreðimden sonra dilimden düþmeyen o dua…

Aþkýn hacmi nasýl ki yok bende.

Hacimsiz duygular deðil hem þerit deðiþtiren ve iþte kapýmdan kovduðum müridi ve þeytan çünkü ben layýk olmak adýna Rabbime koþtuðum tek Kapýdýr Hakkýn Kapýsý:

Aþkýn külliyesinde saklý milyonlarca balya aþkýn doðurgan kitaplarý ve iþte evrende saklýyým aslýnda o minnacýk haizi olduðum tek zerremle.

Önce sevdim sonra doðdum.

Onlar ise hiç mi hiç var olmamýþtý çünkü sevmeyi bilmiyorlardý.

Servetim mi þiarým mý yoksa insanlarýn burun kývýrdýðý þairliðim mi?

Özneme sadýðým aþka sadýk olduðum kadar ve dünyanýn en zengin varlýðýyým çünkü sevdikçe sevesim gelir ve iþte kavuþulasý bir ben nasýl ki var benden içeri ve beni bana sevdiren iblise ve zalime dahi müteþekkirim.

Ne beden ne benlik ne beyzade bir söylem sadece.

Zinhar yalan iken yalancýnýn yýrtýk heybesinden de dökülürken günahlar ve iþte þaibeli sevgilerde kanadý kýrýk uçmaya yeltenen yaralý kuþlar ve yamalý yürekleri…

Bitimsizdir benim tasvirlerim çünkü içim içime sýðmaz bentleri aþarým.

Beynamazdýr gölgeler en çok da yüzüme üfledikleri ölüm kokan nefesleri ki onlar ölmeden defalarca öldüler ama külünden doðandý mert olan külünden doðandý sözünden dönmeyen külünden doðandý renklerin en kutsalý ve þafak vakti þafak sayanlar kimi zaman durduk yere þafaðý atanlar bense þakaðýma dayadým kalemi ve hükmedene þükrettim yazmamý nasip edeni daha çok sevdim en çok da kendime ulaþmamý kendimi kucaklamayý baþardýðým için önce meylettim hüsrana sonra öldüm gün doðmadan ve günün ilk ýþýklarýnda bir þiir kondu þakaðýma dayalý kaleme ama yetmedi gürbüz gibi çocuklarý oldu güneþin ve ayýn ve tek tanýk rahmandý aþkýn evrelerinde önce masumiyet kundaklandý sonra þirret gölgeler masumu yuhaladý.

Çocuklar öldü gün batmadan.

Taziyeler sunulmadan gün doðdu bu sefer.

Kundaðýnda aðlayan bebekler açtý ve kimsesiz.

Anneler ise yetim kalmýþ düþlerine özlemle dokunurken babalar ekmek peþinde ama baþlarýna yaðan bombalar masumlarýn peþinde ve öldü insanlar durduk yere.

Hýrs idi insanlarý yerinden yurdundan vatanýndan eden.

Haram da deðildi lokmalarý.

Ama zalimdi helale uzanan elin sahibi.

Zinhar yalandý insanlarýn kimsesiz olduðu.

Haktý gözeten.

Haktý yoldaþ.

Hak edenlere hak etmediði; hak etmeyenlere ise hak ettiði verilse bile o ziyafet sofrasý yalandý.

Yansýz deðildi insan.

Yamalý olsa da giysiler.

Yâdýnda dünün teselli arayan sözcükler.

Öznesi yok özlemi yok ise insanýn hele ki…

Özveri ile seven mert yürekler nasýl da sevgiden eridi.

Mutabýk olmakla da eþ deðer sözcüklerin ve þairin ederi:

Oysaki yasa bunu demiyordu.

Yas maðduru yasalar ne dese…

Nasýl ki kýldan inceydi boynu beþerin.

Ve iþte Rabbine teslimiyet ile çýkacakken de Ýnþallah düze.

Düzden bozma yamuk fýtratlar.

Yarým aðýz sevmeler.

Yandan çarklý çoktan dibi boylamýþ gemiler.

Kindar iken zalim.

Kül yutsa da yetim.

Elbet vardý bir koruyaný elbet vardý bir sahibi.

Bu gün.

Belki de yarýn.

Belki de dün.

Günden güne büyüyen acýlar hasret iken izlek bildiði sözcüklerin ve þair iþ baþýnda:

Bir elinde kalem bir elinde yüreði…

Burun kývýran kim ise.

Burnunun dikine gidendi yine þair çünkü biliyordu yanlýþý olmadýðýný yan bakana ise de yok iken tahammülü ama bilmezdi kýrýp dökmeyi kýrýk olsa da kalemi ve yüreði ve tamir eden yine Rabbi.

Gönlün huzur bulduðu her vakit.

Aslýnda güneþle imzalanmýþ bir akit:

Çünkü ýþýktý þairin besini ýþýktý þairin ýþýyan ýþýtan yüreði ve Mevla’sýna sadýk olduðu kadar da kendinden emin ve iþte kucakladýðý kadar da içindeki o masum çocuðu:

Ne de olsa söz vermiþti önce Rabbine sonra kendine kirli olansa sadece elleri ne de olsa kalemin kurþunu bulaþmýþtý eline sadece eline alnýndaki akýn da izinde izin verdiði sürece biricik Rabbi…