Güzel yurdumuzun bulutlara komþu bir yurt parçasýna götüreceðim sizi. Þavþat ilçesinin Yavuzköy Köyü’ne. Derin bir vadinin azýcýk müsaade ettiði bir küçük bir düzlüðe ve düzlük alaný çevreleyen yamaçlara kurulmuþ küçük ilçemiz Þavþat. Þavþat-Ardahan yolunu takip eden yamaçlarý örneði baþka yerde görülmeyen yeþilin tanýmsýz renk tonlarýyla süslü vadi boyunca ilerleyelim. Ýçinde Þavþat Çayý ve çayýn aktýðý vadi fazla uzun deðildir. Vadinin bittiði yerde Yavuzköy diye kýsaca adlandýrdýðýmýz köyün arazisine gireriz. Çayý besleyen dereler birkaç daha da kýsa mesafeli vadiler içinde akar.

        Yavuzköy, daðlarýn eteklerinde kurulmuþ bir dað köyüdür týpký benim köyüm gibi. Köyün diplerinde kurulduðu dað, güney-batý yönünde uzanýr. Ve daðýn vadiye bakan yüzünün bir bölümü dik kayalýklardan oluþur. Daðýn yamacýný kaplayan kayanýn dik hali doksan derece dersem Evliya Çelebi usulü anlatmýþ olurum. Lakin kayanýn dikliðinin korkunçluðu çelebimizin anlatým tekniðiyle bire bir uyum gösterir. Kayaya varýncaya kadar köyün yamaçlarýný baþtanbaþa iðne yapraklý aðaçlarla bezeli yemyeþil orman süsler. Köyün her mahallesinden seyrede bilinen orman yeþili sevenlere göz zevki sunar. Yeþil rengi kim sevmez? Cennetin güzellikleri de zaten yeþil renkle yâd edildiðini anlatýr hocalarýmýz.

Kayalarýn doðuya doðru sona erdiði yamaçta Moby Dick roman kahramaný büyük Beyaz Balina iriliðinde yamacý bekleyen bir kaya var. Tek baþýna durur kaya. Görünen yüzü kadar toprak altýnda daha büyük kütlesinin olduðu her halinden bellidir. Yoksa kaya yerinden koparsa Yavuzköy ’de büyük acýlara sebep olabilme riski vardýr…

Yavuzköy ’ün kuzeydoðusunda “Bizim Köy” kurulmuþtur. Ýlçenin birçok köyüne göre oldukça düz arazilere kuruludur köyümüz. Denebilir ki, balina büyüklüðündeki Yavuzköy’ün dað yamacýndaki kayanýn ne alakasý var bizim köyle. Söyleyeyim. Köyümüzden o kaya tüm ihtiþamýyla gözükür. Kýble Kayasý diye de adlandýrýlýr. Köyümüzün tam güneyinde yer alýr. Deniz feneri gemilere karanlýk gecelerde yön tayini belirlemelerinde yardýmcý olduðu gibi Kýble Kalesi de müminlere kýblenin yönünü gösterme görevi yapar.

Köyümüze konuk gelen bir yabancý tarla-çayýr gibi bir alanda namaz kýlmaya hazýrlýk yaparsa, köyü yetesiye tanýmadýðý için kýbleyi sorar gayri ihtiyari köylülerime. Hemen yanýtlanýr sorusu. “Ta ileride daðýn zirvesine yakýn gördüðün kaya hedef alýndýðýna kýblen hiç þaþmaz.” Ve gönül hoþluðuyla namaza baþlayabilir yabancý konuk. Kýble Kalesinin yazýnýn hacmi içinde anlatýmý bu kadar…

 Þimdi kýbleyle ilgili bir yaþanmýþ ilginç öykücükle sözü sürdürelim:  Þavþat-Ardahan Karayolu köydeki evimizin yakýnýndan geçer. Bulutlara komþu diye nitelenen topraklarýmýzýn rakýmý ülkemizdeki birçok daðdan fazladýr. Ýlkokul yýllarýmda anýmsarým. Kýþ yüzünü gösterir göstermez kar yollarý keser. Ardahan’a aþmak için Sahara Daðý’ný aþmanýn zorluklarý yaþanýrdý. Sahara Daðý’mýzýn bet dualý olduðu inancý vardý halk arasýnda. Her kýþ daðý aþmak isteyenlerden en az bir yolcu tipiye yakalanarak donduðunu duyardýk.

 Ramazan ayý kýþ mevsime denk gelmiþti ilkokul yýlarýmda. Hava durumunun uygun olduðu günlerde evimizden Kars köylerine giden yolcularý setrederdik. Yolcular arasýnda “bir hýrka bir lokma” misali Þavþatlý mollalar Kars köylerine Ramazan ayýnda teravi kýldýrmak için giderlerdi. 60’lý yýllar. Kars köylerinin bazýlarýnýn imam kadrosu yok... Molla, resmi görevi olmayan, cemaate namaz kýldýracak kadar bilgisi olan kiþilere denirdi memleketimizde. Daha çok Meydancýk beldesinin köylülerinden gelirdi mollalar. Bizim köyden de teravih kýldýrmak için yola çýkanlar kervanýna katýlanlar olurdu.

Ýlkokul diplomalý yoksul bir mollamýz da üç beþ kuruþ para kazanmak için Kars köylerine varýr. Vardýðý ilçede kaymakam molla adaylarýný küçük bir sýnava tabi tutar. Köylümüz mollaya: “ Ülkemize göre kýble güneyde olduðu için namazýmýzý güney yöne göre kýlýyoruz. Dünya üzerinde namazlar hep güney yöne doðru mu kýlýnýr?” Mealinde bir soru yöneltir. Bizimki, “ haþa! Baþka yöne karþý namaza durulur mu?” diyerek soruya soruyla cevap verince ip kopar. Sýnav kaybedilir. Köyümüze geri döner genç mollamýz üzgün üzgün!  Cehalet, orada da hortlar; karda kýþta dað aþýp mali dertlerine derman olacak küçük bir parayý kazanmasý olanaklý olmaz. Coðrafya bilgisi yetersiz kalýr mollamýzýn!

Ve daha ilginç bir molla öyküsüyle yola devam devam edelim. Trabzonlu yurttaþlarýn bir geçim kaynaðý da seyyar kalaycýlýktýr. Kocaeli’nin köylerinde çalýþýrken alet-edevatlarýyla kýsa bir süre için komþu köye yerleþen Karadeniz’in çalýþkan kalaycýlarýný görmüþtüm. Yine bir ramazan ayýnda Karadenizli kalaycýnýn biri teravih namazý kýldýrmak için imam arayan yurdun uzak bir köyünde köylülerle anlaþmýþ. Köylüler bakýmýný da kabul etmiþ kalaycý mollanýn.

Kalaycýmýz mollamýz, ekmek elden su gölden yiyip içip köylüye teravih namazý kýldýrýyormuþ. Günler su gibi akarken köye imamýn kalaycý bir köylüsünün yolu düþer. Kalaycý bir gecelik konaklayýp gidecektir. Bir eve konuk olur.  Ve ev sabi ile camiye gider teravih namazý kýlmak için. Arka saflarýn birinde baðdaþ kurup, oturur. Kalaycý imam,  namaz baþlamadan kýsa kýsa vaaz etmektedir her gün. Vaaz ederken aniden kafasýnda þafak atar. Arka saflarda oturan köylüsüyle göz göze gelir. Etekleri zil çalar. Ýliþkileri pek sýcak olmayan köylüsü foyasýný ortaya koyarsa ne yaparým telaþýyla namaza baþlanýr. Bilindiði gibi teravi namazý diðer sünnet ve farz namazlarýna göre çabuk kýlýnýr.

Teravih önü namazlar kýlýnýrken kalaycýmýz çözüm üretir kafasýnýn içinde. Teravi namazýnýn ortalarýna gelinir. Zaten ilinin lehçesiyle ne okuduðu pek anlaþýlmaz. Bir rekâtta çabuk çabuk Fatiha Suresi’ni okur. Sesini iyice azaltýr okumasýný da hýzlandýrarak zami sure olarak: “Köylülerle pazarlýðým 100 lira paraaaa bir tane de danaaaa kimseye söylemezsen yarýsý sanaaaa yarýsý da banaaaa… Allah hu Ekber” diyerek secdeye varýlýr… Hiç yoktan 50 lirayý duyunca hocanýn köylüsü sesli sesli öksürerek mesajý aldýðýný ima eder. Karadenizli zekâsý! Hele de Oflu olunca akan sular durur…