Kate, uzun uzun çalan telefon alarmýný zor bela kapatabildi.

Yakýn zamanda sahnelenecek tiyatro oyununun provalarý gecenin geç saatlerine kadar sürüyordu. Uykulu gözlerle yataktan doðrulurken, kendi kendine mýrýldandý:

Haydi kýzým… Baþrol oyuncusu Jessica’ya kurduðun tuzak iþe yaradý, bacaðýný kýrdý ve rol sana kaldý. Yani þeytanýn bacaðýný sen kýrdýn! Hadi ama, nazlanma artýk...

Kate, 14 yaþýndan beri içinde yer aldýðý tiyatro topluluðunda on bir yýldýr sahneye çýkýyordu. Ancak bu süre boyunca hep yardýmcý kadýn rolleri almýþ, hiçbir zaman baþrol verilmeyen bir oyuncu olarak kalmýþtý. Oysa o, kendini diðer tüm oyunculardan daha yetenekli ve daha güzel görüyordu. Fakat yönetmenler hep baþka aktrisleri parlatýyor, onun emeðini görmezden geliyorlardý. Ýþte bu haksýzlýk duygusu, onu zamanla karanlýk bir karara sürüklemiþti.

Nihayet, uzun süre gösterimde kalacak Evita müzikalinde baþrol artýk onundu.

Kate’in aklýnda net bir düþünce vardý:

"Eðer oyuncuysan ama kimse seni izlemiyorsa, ya da yazarsan ama kimse seni okumuyorsa… Deðerli bir þey yapmanýn ne anlamý vardý?"

Kendini göstermek, adýný duyurmak, sinema sektörünün cazibe merkezi Hollywood’un kapýlarýný aralamak istiyordu. Daha büyük kitlelere sesini duyurmalýydý. Ve þimdi, bu hedefe belki de hiç olmadýðý kadar yakýndý.

Ýngiltere’deki þehir tiyatrolarýnda sahnelenen Evita müzikalindeki performansý, eleþtirmenlerden tam not almýþtý. Bu baþarýsýyla Amerikan sinemasýnýn dikkatini çekmiþ, Hollywood’un ünlü yapým þirketlerinden biri ona mektup göndermiþti ve görüþmeye davet ediliyordu.

Kate mutluydu. Heyecandan yerinde duramýyordu.

Adým adým hedeflerine ulaþýyor muydu?

Büyük gün gelmiþti. Kate uçak bileti elinde, Londra Heathrow Havalimanýndaydý ve Los Angeles (Hollywood) uçacaktý.

240 yolcusuyla havalanan uçak, Atlantik Okyanusu’nu geçerek Amerika’ya varacaktý. Gece saat 24.00 civarýnda kalkan uçuþun, yaklaþýk 7 saat sürmesi planlanýyordu. Boeing 777 tipi uçak, her zamanki gibi rutin þekilde seyir yüksekliðine ulaþtý. Ancak kalkýþtan yaklaþýk iki saat sonra, uçakla olan iletiþim aniden kesildi. Uçak adeta yok olmuþtu.

Herkes þaþkýndý. Uçaðýn vurulmuþ, kaçýrýlmýþ ya da havada yanmýþ olabileceðine dair çeþitli teoriler öne sürülmeye baþlandý. Hemen arama-kurtarma çalýþmalarý baþlatýldý. Eðer uçak okyanusa yüksek hýzla düþmüþse, çarpma etkisiyle büyük oranda parçalanmýþ olmasý bekleniyordu. Bu durumda, enkaz parçalarý bulunabilirse uçaðýn yeri tespit edilebilirdi. Ancak tüm çabalara raðmen herhangi bir parçaya ulaþýlamadý.

Uçaklar, normalde radar sistemleriyle takip edilir. Zaman zaman radardan kaybolsalar da, genellikle baþka bir radar menzilinde tekrar ortaya çýkarlar. Fakat bu uçak, baþka hiçbir radarda da görünmedi. Acaba transponder (uçak tanýmlama sistemi) bozulmuþ muydu?

Transponder çalýþmadýðýnda, uçak adeta bir “hayalet uçaða” dönüþür. Ayrýca, uçaktan ACARS (uçakla yer arasýndaki veri iletiþim sistemi) üzerinden de herhangi bir bilgi alýnamamýþtý. Yapýlan araþtýrmalar, uçaðýn planlanan rotasýndan saptýðýný gösterdi. Ýlginç bir þekilde, transponder ve ACARS sistemleri kapandýktan sonra bile uçak, Atlas okyanusundan saatte 1 uyduya sinyal göndermeye devam etti ama yine uçaktan iz yoktu.

Uçak, aylar geçmesine raðmen hâlâ bulunamamýþtý. Peki, ona ne olmuþtu?

O uçakta iki hava korsaný vardý. Brezilya’ya gitmek istiyorlardý. Pilotlara sistemleri kapattýrmýþlardý. Fakat yolcularýn ve pilotlarýn direniþi kargaþaya yol açtý. Kargaþa uzadýkça, fazladan depolanmýþ iki saatlik yakýt da tükendi. Sonunda uçak okyanusa iniþ yapmak zorunda kaldý. Ama iniþ bir felakete dönüþtü. Okyanus dalgalarýna çarpan uçaðýn sað tarafýnda büyük bir yangýn çýktý.

Kate, alevlerin açtýðý boþluktan kendini dýþarý atmayý baþardý. Suyun yüzeyine fýrladý, gözleri dehþetle uçaða döndü. Koca gövde hýzla soðuk okyanusun karanlýk sularýna gömülüyordu.

Kate, uçaðýn kanadýndan kopmuþ bir parçaya tutunmuþtu. Çaresizlikle sýkýca sarýldý. Belki birkaç saat daha yaþamak… Ýþte tek umudu buydu. Dalgalarýn sürüklediði uçsuz bucaksýz okyanusta gözleri ufka kilitlendi. Ýçinde binbir karmaþýk hüzün bulutu dolaþýyor, çaresizce aðlýyordu.

Neden kimse gelmiyor? Hani teknoloji çaðýnda yaþýyorduk? Dünya küçücük bir top deðil miydi? Bizi nasýl bulamýyorlar?” diye içinden haykýrdý.

Hayatý, hayalleri, bütün geçmiþi birazdan yok olup gidecek gibiydi. Derin bir iç çekti:

— Tanrým… uyumak istiyorum… Uyurken ölmek…

Ve gözlerini kapadý, dalgalarýn arasýnda sürüklenmeye devam etti.

Ýki gün sonra,

Mülteci adasý haline gelen Sesilya’da Fatma yüksek sesle baðýrýyordu:

— Lütfen gelin! Kayalýklarýn yanýnda bir ceset var!

Herkes bir anda kayalýklara koþtu. Denizin kayalara vurduðu yerde, yüzü ve bacaklarý kanlar içindeki bir kadýn cesedi sürüklenmiþti. Onu bulunduðu yerden çýkardýlar. Taþýyanlardan biri, solgun nefesine dikkat kesilerek,

— Yaþýyor! dedi.

Burasý Atlantik Okyanusu’nun güneyinde, dünyanýn unuttuðu küçücük bir adacýktý. Çoðunlukla Ortadoðu ve Afrika kökenli mültecilerin yaþadýðý adada yalnýzca 53 kiþi vardý. Yaþlarýn çoðu 55 ile 70 arasýndaydý. Çünkü adada ne okul ne hastane vardý. Yiyecek olarak yalnýzca kendi yetiþtirdikleri patates ve mýsýrlarý bulunurdu. Ara sýra yakýndan geçen yük gemilerine kayýkla yanaþýp gýda ve ilaç isterlerdi.

Fatma adanýn en genciydi. Yaþlý ve hasta annesini býrakýp gidememiþti. Yaralý kadýný hemen kendi barakasýna taþýdýlar. Fatma, kadýnýn yüzünü ve ellerini temizledi. Yüzünde derin yaralar vardý, sað bacaðý da kýrýlmýþ gibiydi. Bacaðýný dikkatlice sardýlar.

Dört saat sonra kadýn gözlerini açmaya baþladý. Adý Kate’ti. Zorlukla fýsýldadý:

— Ölüyorum… Her yerim aðrýyor…

Fatma, elini tutarak cevap verdi:

— Hayýr, kurtuldun. Yaþýyorsun. Sana biraz su vereceðim, yavaþ yavaþ iç.

On gün sonra Kate kendine gelmiþti. Nerede olduðunu ve buraya nasýl sürüklendiðini Fatma’ya anlattý. Fatma, ülkesinde savaþ çýkmadan önce Ýngilizce öðretmeniydi; Kate’i anlayabiliyordu. Onun hikâyesini dinlerken derinden üzüldü. Kendi annesine baktýðý þefkatle, Kate’e de ayný merhametle bakýyordu.

Fatma, Kate’in defalarca ayna istemesini hep geri çevirmiþti. Ama bir gün Kate dayanamayýp yavaþça yerinden kalktý, dýþarý çýktý. Yüzünü görmek için okyanusun kýyýsýna geldi. Suyun yüzeyine eðildiðinde karþýlaþtýðý manzara yüreðini parçaladý. Yüzü derin kesik izleriyle doluydu. Az çok bir tahmini vardý ama bu kadar korkunç bir tabloyu beklemiyordu.

Olduðu yere yýðýldý ve saatlerce aðladý.

Fatma, Kate’i uzaktan görmüþ, yanýna koþup tekrar barakaya getirmiþti. Ona haber vermeden bir daha ayrýlmamasýný söyledi.

Aradan günler geçti. Kate neredeyse her gün gözyaþlarýna boðuluyordu. Ama bir yandan da Fatma’yý dikkatle izliyordu. Fatma, Allah’ýn huzuruna günde beþ vakit teslimiyetle ibadet ediyor, gün içinde de hep ayný kitabý okuyup sonra en yüksek yere kaldýrýyordu.

Fatma sonunda dayanamadý:

— Okuduðum kitap, Kur’an-ý Kerîm, dedi.

Kate gözlerini Fatma’ya çevirdi:

— Ben de çocukken, büyükannemle her Pazar kiliseye giderdim. 15 yaþýndayken Ýncil’i okudum. Fakat bazý ayetler kafamý karýþtýrdý. Papaza sorduðumda net bir cevap alamadým. Bu da Hristiyanlýktan uzaklaþmama neden oldu.

Sonra hatýrladýðý bir ayeti sesizce okudu.

“Ben kendiliðimden hiçbir þey yapamam; iþittiðim gibi yargýlarým. Yargým doðrudur, çünkü kendi isteðimi deðil, beni gönderenin isteðini yerine getiririm.” (Yuhanna 5:30)

Ve ekledi:

— Ýncil’de Hz. Ýsa’nýn Tanrý deðil, Tanrý’nýn kulu ve elçisi olduðunu gösteren pek çok ifade var.

Fatma þaþkýnlýðýný gizleyemedi:

— Evet, doðru düþünüyorsun. Hz. Ýsa sadece bir peygamber. Ýslam dini Allah’ýn birliðini, hiçbir þeye muhtaç olmadýðýný, doðmadýðýný-doðurmadýðýný ve hiçbir varlýðýn O’na denk olmadýðýný bildirir. Kur’an bunu anlatýyor.

Böylece Fatma ve Kate günlerce dini konular hakkýnda konuþtular. Kate artýk Ýslam’a çok yakýndý.

Bir sabah adada hareketlilik vardý. Ufuktan bir yük gemisi görünmüþtü. Bu, Kate’in aralarýndan ayrýlacaðý anlamýna geliyordu. Fatma ve Kate uzun uzun sarýldýlar.

Kate gözyaþlarý içinde fýsýldadý:

— Yardýmlarýný ömrüm boyunca unutmayacaðým. Söz veriyorum, buraya yeniden döneceðim.

Artýk büyük bir dönüþümün eþiðindeydi. Ýnsan, yaþadýklarý ve öðrendikleriyle deðiþirdi; önceden deðer verdiði þeyler gözünde küçülebilir, küçümsedikleri ise kýymet kazanabilirdi. Kate de böyle bir deðiþim yaþamýþtý. Adadan ayrýlýrken, eskisinden çok farklý düþüncelerle, bambaþka bir Kate olarak ayrýlýyordu.

Hikayeme deðer veren, Edebiyat evine teþekkürlerimi sunarým.