Ýnsan dünyaya gözlerini açtýðý andan  itibaren karþýsýna çýkan ne varsa tüketerek yol alan bir varlýktýr. Ýnsaný 400 metre koþucusuna benzetebiliriz, çünkü genel  insan hayatýna baktýðýmýzda ne kýsa bir sprint kadar ani ve çabuk tükenen bir koþudur ne de sonu zor gelen bir maraton kadar uzundur.

   Doðum anýnda, o ilk aðlayýþ, hem varlýðýn ilanýdýr hem de yolun kolay olmayacaðýnýn habercisi gibidir.

   Aðlamayla start verilmiþtir. Evet  ilk 100 metre kýsa süren bebeklik ve hemen arkasýndan gelen çocukluk çaðýmýz. Çocukken dünyayý lunapark yeri gibi görürüz. Her güne heyecanla baþlar, koþtuðumuzu  bilmez, yorulacaðýmýzý  düþünmeyiz. Her þey yeni, her þey merak uyandýrýcýdýr. Düþsek  bile çabuk kalkarýz.

   Maalesef her çocuk þanslý olmaz, günümüzde Ýsrail’in bilinçli bir þekilde çocuklara yönelik soykýrýmýnda hayatýný kaybeden çocuklarýn  yaþamý,hayalleri çalýnmýþtýr..Ýnancýmýza göre  çocuklarýn ahiret hayatýnda da çocuk olarak  yaþayacaklarýný okumuþtum. Büyümelerine engel olan çocuk katillerinin en þiddetli ceza neyse Allah katýnda  onunla karþýlanmalarýný diliyorum.

  Bu dönemde ,kontrol edilemez hýzýmýz ve içgüdüsel  çoþkumuz vardýr.  Henüz zamanýn bize göre yavaþ aktýðý bir dönemdeyizdir  ve þimdilik kaslarýmýz yanmaz , nefesimiz kesilmez.  Hayallerimiz büyüktür.

  200 metreye yaklaþýrken hâlâ güçlüyüzdür  ama artýk bilincimiz devrededir.Ritim tutturmak zorunda oluruz..Hýzýmýz artar, iddiamýz  yükselir.

  Koþucu yan kulvarlara bakar; kim önde, kim geride? Rekabet baþlar.Bu yarýþýn en tehlikeli aný tam burasýdýr. Meslek,iþ ve eþ seçimi bu heyecanlý ve hýzlý zamanýmýza denk gelir.

  Modern çað, özellikle gençlere aný yaþa mesajý verir. Popüler kültür ve tüketim alýþkanlýklarý, sabýr ve sorumluluk yerine hýzlý tatmini öne çýkarýr. Unutulmamalýdýr ki gençlik, sadece  aný yaþama dönemi deðildir; geleceði inþa etme dönemidir.

  300 metreye girildiðinde gerçek yüzümüz  ortaya çýkar. Bacaklar aðýrlaþýr. Göðüs daralýr. Ýþte hayatýn olgunluk evresi. Artýk hýzdan çok dayanýklýlýðý konuþuruz. Gençliðin ateþi sönmüþ, yerini sorumluluk almýþtýr.

  Bu dönemde hastalýklar, yakýn kayýplarý, hayatýn yükleri insanýn omuzlarýna daha fazla çöker. Beden eskisi kadar güçlü deðildir, ruh ise yaþananlarýn izlerini taþýr.

  Koþucu burada karakterini gösterir. Teknik mi, sabýr mý, disiplin mi? Çocuklukta verilen temel, gençlikte yapýlan tercihler burada bedelini ödetir ya da mükâfatýný verir.

  400 metre koþu yarýþlarýnda son 100 metreye giren atletlerin deyimiyle adeta ölüm virajý  gibidir. Spor fizyolojisinde buna ‘rigor mortis dönemi’ benzetmesi yapýlýr.     Yarýþta ise son dönemeçtir. Yani  kaslardaki biyokimyasal bir deðiþiklikten kaynaklanan ve ölünün uzuvlarýný katýlaþtýran bir ölüm belirtisi. Ama bir þey vardýr: Tecrübe. Koþucu bilir ki bu acý geçicidir ve çizgi birazdan gelecektir.

  Yaþlý insan da böyledir. Beden aðýrlaþýr ama ruh daha berraktýr. Dünya artýk bir yarýþ deðil, tamamlanacak bir emanettir. Son metrelerde kimse yan kulvara bakmaz. Herkes kendi çizgisine kilitlenir.

   Gençken uðruna kavga edilen makamlarýn, kýrýlan kalplerin, savunulan gururun ve gösteriþlerin aslýnda ne kadar küçük olduðunu fark ederiz. Keþke dediðimiz þey çoðu zaman kazanamadýðýmýz  para deðil, affedemediklerimiz  ya da  ertelediðimiz bir iyiliktir.

  Akþamýn kýzýllýðýnda sessizce otururken anlarýz ki; insanýn yanýnda götürdüðü ne unvanýdýr ne serveti. Geriye yalnýzca imaný, kýrmadýðý kalpler, tuttuðu eller ve ardýnda býrakabileceði temiz bir vicdan kalýr.