Bir kıyamet gibi

Bir kırık aynanın içinde
kendime gecikmiş bir yüz arıyormuşum gibi.
Sanki adım,
yağmurdan sonra kaldırıma sinen
o kısa buğuymuş da
ilk rüzgârda silinecekmiş gibi.
Bir şehir düşün,
sokak lambaları yorgun,
gece omzuna kadar susmuş.
Ben o şehrin
unutulmuş son durağıymışım gibi.
Yahut
ellerime bırakılmış bir kuş kalbi gibi hayat,
ürküyor, çarpıyor,
ama yine de avuçlarımdan gitmiyormuş gibi.
Sanki dünya
ince bir ipin üstünde yürüyen
eski bir akşam kadar kırılgan
ve ben
düşmemek için çocukluğuma tutunuyormuşum gibi.
Bir boşluk var içimde,
adı konulmamış denizler kadar derin.
Bakınca görünmüyor
ama herkes biraz
orada boğuluyormuş gibi.
Sanki ruhum
kül olmuş bir yıldızın ardından
hâlâ ışık göndermeye çalışan
inatçı bir gök cismi gibi.
Bir an
tam unutacakmışım her şeyi,
annemin sesini,
sevmenin ağırlığını,
gözlerinin içindeki o ince kıyameti.
Sonra birden
bir hatıra dokunuyor içime,
ve ben
yeniden var oluyormuşum gibi.
Fakat yine de
bir tarafım hep eksik.
Sanki göğsümün altında
başka birinin kalbi çarpıyormuş da
ben her gece
ona yetişmeye çalışıyormuşum gibi.
Ve aşk.
Çok eski bir yaranın
dua eder gibi kanaması sanki.
Ben seni
bir ömür sarılmış da
tam kavuşacakken
yavaşça dağılmışım gibi seviyorum.