Ölümlü olduğunu hatırla sevgilim

Gün yine başka bir sabaha evrildi sevgilim,

Göğün omzunda çatlamaya hazır suskunluklar var.

Sanki dünya birazdan kırılacak bir cam gibi,

Bir şeyler ha koptu ha kopacak,

Ama yine de güzellikler tükenmiş değil.

Çünkü sen hâlâ yaşıyorsun bu çağın içinde,

Ve senin varlığın

Bütün karanlıklara rağmen

İnsanın içini aydınlatıyor.

Tam da şimdi inanılmalı bazı kavgalara.

Bir insanın bir insana iyi gelmesine mesela.

Savaşların kirlettiği şu yeryüzünde

Aşkın beyaz rengi kaldı yalnızca

Omzumuza örtünecek.

Bak, anlatmayacağım yine sana

Aşktan, bahardan, senden.

Ve yine senden doğan bütün o ince sızılardan.

Çünkü bazı duygular konuşuldukça eksiliyor sevgilim.

Ben seni biraz da sessizliğimle seviyorum.

Olur da sorarsan hâlimi,

Kalabalıkların ortasında büzülmüş bir yalnızlığım işte.

Dizlerini karnına çekmiş bir gece gibiyim.

Bir yanım dağınık düşünceler,

Bir yanım geçmeyen iç sıkıntıları.

Biraz varoluş yorgunluğu,

Biraz mevsim değişikliği değmiş ruhuma.

Ama kıyamam, 

Bu matemi getirip yüzüne bırakmaya utanırım.

Senin içinden geçtiğin bir şiiri

Umutsuz bitiremem ben.

Çünkü biliyorum, 

Bunca kötülüğün arasında

Dünyanın güzel tarafı hâlâ sensin.

Bir tebessümünle yeniden anlam kazanıyor yaşam.

İnsan, bazen tek bir yüze tutunarak

Hayatta kalabiliyormuş meğer.

Ölümlü olduğunu hatırla sevgilim. 

Ama tam da bu yüzden

Sevmeyi geciktirme.

Çünkü ömür dediğimiz şey

Bir sabah ezanı kadar kısa,

Bir rüya kadar kırılgan.

Ben seni,

Şafakları selamlar gibi düşlüyorum şimdi.

Ve inanıyorum 

Bir gün sen gözlerini açtığında

Bütün görkemiyle bir yaşam doğacak

Kirpiklerinin ucundan dünyaya.