Yangına Üşüyerek Yaklaşmak Gibisin

Adını söylerken

insan neden biraz yavaşlar,

bunu senden sonra düşündüm.

Sanki ağzımdan çıkan şey

bir kelime değil de

omuzlarıma bırakılmış eski bir dünya.

Senin adında tuhaf bir ağırlık var.

Ne zaman içimden geçirsem

odanın sessizliği bile şekil değiştiriyor.

Perdeler kıpırdamayı bırakıyor,

su bardağındaki su bile duruluyor.

Ben sana normal bir yerden bakamıyorum.

Herkes gibi sevemedim seni.

Bir yangına yaklaşır gibi yaklaştım

üşüyerek.

Sonra ne oldu biliyor musun. 

Hayatın sesi azaldı.

Kalabalıkların içinden geçtim,

kimsenin yüzü aklımda kalmadı.

Çünkü insan

bir kez gerçekten etkilenince,

geri kalan her şey taslak gibi görünüyor.

Seni düşündüğüm günlerde

zaman düz akmıyor artık.

Sabah başka başlıyor,

gece başka bitiyor.

Saat dediğin şey

sen olmayınca çalışan bir makine sadece.

Bazen durup kendime dışarıdan bakıyorum, 

sanki sen gelmeden önce bedeninde yaşadığım insan 

başka biriymiş gibi.

Ses tonu başka,

bakışları daha küçük biri.

Şimdi içimde

sürekli sana doğru yürüyen bir taraf var.

Ne kadar sustursam da geçmiyor.

Çünkü bazı insanlar

sevilmiş olmuyor yalnızca. 

insanın içine yerleşip

orayı kendine çeviriyor.