bir insanın içine sığmaz da
gidip göğün en karanlık yerine yerleşir.
Ben şimdi
her geceyi omzumda taşıyan eski bir kadın gibiyim.
Saç diplerimde duman kokusu,
dizlerimde çökmüş yolların yorgunluğu var.
Bir şehrin bütün lambaları sönse
bu kadar karanlık olmazdı içim.
Sen gittikten sonra
eşyalar bile bana küstü sevgilim.
Çay bardakları dudak izi tutmadı mesela.
Perdeler rüzgârı içeri almak istemedi.
Saatler bile
aynı vakitte takılı kalıp
ölüyü bekleyen akrabalar gibi sustu.
Ben anladım o zaman,
insan birine alışınca
evinin duvarları bile onun nefesiyle yaşarmış.
Şimdi ben hangi sokağa çıksam
yüzüme senin yokluğun çarpıyor.
Bir fırından yükselen sıcak ekmek kokusunda,
uzaktan geçen ambulans sesinde,
gece yarısı havlayan köpeklerde bile
bir parça sen var.
Ve bu nasıl bir lanettir bilmiyorum,
insan en çok
içinden söküp atamadığı kişiye benziyormuş zamanla.
Bak,
ellerim hâlâ seni tutuyormuş gibi kapanıyor geceleri.
Uyurken bile
yarım kalmış bir duanın içinde dönüyorum.
Çünkü sen benim içimde
gidince biten değil,
kaldıkça çoğalan bir yaraydın.
Bir kadın düşün şimdi,
göğsünde kırık aynalar taşıyor.
Kim baksa kendini kesiyor.
Kim dokunsa kanıyor biraz.
Ama yine de
bir tek senin ellerine inanıyor hâlâ.
İşte o kadın benim.
Ben seni öyle bir yerde sevdim ki
orada zaman bile diz çöküyordu.
Yağmur yağınca yalnızca sokaklar değil,
içimdeki bütün çocukluk ıslanıyordu.
Ve ben her şafakta
kendimi yeniden topluyordum yerlerden,
dağılmış bir mektup gibi,
yakılmış bir fotoğraf gibi,
adı unutulmuş bir mezar gibi.
Kim bilir kaç gece
yastığımın altında ölmek istedi kalbim.
Ama insan sevdiğinin ihtimaline bile kıyamıyor bazen.
Bu yüzden hâlâ buradayım.
Biraz külden,
biraz duadan,
biraz da senden yapılmış hâlde.
Eğer bir gün dönersen
kapıyı yavaş çal sevgilim.
Çünkü içimde uyuyan acılar var.
Birden uyanırlarsa
ikimizi de tanımazlar.
Ve olur da sarılırsak bir gün,
kimse konuşmasın.
Çünkü bazı kavuşmaların dili olmaz.
Sadece iki yaralı kalp
aynı sessizlikte birbirine yaslanır.