Mazide Kalanlar 1

-Aradan çok uzun yıllar geçti, ama merakımızı mazur görün. Mihriban'ın düğünü olduğu gün ne yaptınız?

-Düğünü basmaya gittim.

-Gerçekten yaptınız mı bunu? 

-"2020 bilmem kaçlı yıllarda düğün basmak mı kaldı?" diye soracaksınız. Bence de kalmadı. Olmaması lazım zaten. Ama o an için bunu gerçekten yapmak istedim. Hatta bunun için her şeyi planladım. Son yüzyılın klişesi Nikah Masası'nı son ses açıp salona dalacak, soranlara eski bir tanıdık olduğunu söyleyecektim. Bu sırada ortalık karışacak onunla birlikte o karmaşanın içinden el ele çıkacaktık. 

-Sonra ne oldu?

-Samimi olduğum bir arkadaşım da bana yardımcı olacaktı. Böyle sevdalık ve kavuşma hikayelerine bayılır. Kendisiyle düğün salonuna doğru yola çıktık. Yol boyunca planımızı birkaç defa gözden geçirdik. Her şeyi kafamızda netleştirdikten sonra arkadaşım bana sordu: "O da seni çok seviyor değil mi? Birbirini çok seven iki insanı kavuşturacağım için kendimi çok mutlu hissediyorum. Arada vurulsam bile bunun sevabı bana yeter." Ben dedim ki: "Muhtemelen beni tanımaz. Tanır aslında, ama beni sevdiğini zannetmiyorum. Sadece bir kez çıkabildim karşısına." Böyle deyince mutlu hislerle son sürat giden arkadaşım ani bir fren yaptı. Kafamda gördüğünüz bu izler o ani fren sırasında ön cama çarptığım için. Emniyet kemeri önemli. Neyse, arkadaşım şaşkın ve sinirli bir şekilde "Yani onun seninle herhangi bir geçmişi, bir hikayesi yok. Kendi içinde yaşadığın bir sevda." "Yok!" diyebildim. Arkadaşımın siniri geçmişti, bana acıyarak bakıyordu. "Bak kardeş!" dedi, "Sana bir dost tavsiyesi, onda geçmişin yoksa onun geleceğini karartmaya hakkın yok. Ben seninle yine gelirim. Bu yolda ölürüm de, ama elini onun için vicdanına koyarak düşün." Düşünecek bir şey yoktu. Benim onda bir geçmişim yoktu. Yani ismim dışında tanımıyordu beni. "Dönelim." dedim. Düğün salonuna bir iki dakikalık yolumuz kalmışken döndük.