Gölgene Işık Yak

Rüzgâr okur taşların yazısını,

Dağlar saklar çağların sesini.

Yol uzunsa yılgınlığa kapılma,

Emek yontar insanın özünü.

Kışın koynu ne kadar sert olsa,

Bahar yine yeşertir düşleri.

Vakit gelir buz tutmuş gönüller de,

Güneş ile çözer sessizliği.

Bilgi yalnız dilde kalırsa yük,

Kalbe inen hikmet olur ancak.

Bir kandilin ışığı küçüktür de,

Nice geceyi dağıtır uzaktan.

Irmak bilir eğilmeyi denize,

Kibir bilmez yönünü bulmayı.

En yüksekten bakan göz yanılır da,

Alçak gönül görür hakikati.

Tohum düşer karanlığın bağrına,

Çürüyor sanırsın ilk bakışta.

Oysa hayat gizli gizli örer kök,

Yarınlara uzanacak dalı.

Her yenilgi bir öğüttür anlayan,

Kül altında kor bekler sabırla.

Düştüğünde toprağı suçlama hiç,

Ayağa kalkmayı öğren onunla.

Bir kuş gibi göğü ölçme kanatla,

Önce gönlün öğrensin yükselmeyi.

İnsan bazen kendi zincirlerini,

Kendi eliyle çözer sessizce.

Ömür kısa, ışığını saklama,

Bir iyilik bırak geçen zamana.

Gölgene de bir pencere aç ki sen,

Şafak dolsun ardında kalana.